Maandag 1 juni 2026 gaat de boeken in als de dag waarop ik zo hard Hitster heb gespeeld dat ik er blauwe plekken aan overhield. Dat is volkomen normaal, heb ik mezelf verzekerd. Dat is gezond gedrag.

Respectabele leeftijd

Zo’n drie jaar geleden kregen wij thuis ons eerste Hitster spel van mijn oom, ter ere van onze gezamenlijke tachtigste verjaardag (2×40) in combinatie met ons 12,5 jarig huwelijk. Op een dergelijke respectabele leeftijd en dito periode van samenzijn heb je recht om met kromme rug, gebroken stem en met een belerend vingertje heel goed te zijn in het oprakelen van muziekgeschiedenis. “Ah, heerlijk, het origineel, zoveel beter dan die cover van Nance”, zijn uitspraken die je dan zonder gêne kunt uitkramen. Wij kunnen dit dan dus ook heel goed.

Totaal verwacht werden wij dus blij van Hitster. Met de tijd vergaarden we de ‘foute’ editie, de rock editie, de film- en tv editie, een of andere luxe doos editie en onlangs nog de ‘battle of the generations’ versie; leuk met de pubers.

Zelfvertrouwen

En toch, toen ik op een rijtje moest gaan staan met collega’s, om aan te geven hoe goed ik zelf dacht te zijn, nam ik plaats in het midden. Noem het bescheiden, noem het voorzichtig, noem het onzeker, maar ik was beslist niet overtuigd van mezelf. Hoe dat komt? Ik woon samen met die andere helft van het destijds tachtigjarige duo – vandaar ook dat huwelijksjubileum – en die helft is zo godsgruwelijk goed in dit spel dat ik mijzelf niet zo hoog heb zitten. Als je tegenstander net iets te vaak de titel, artiest en het exacte jaartal weet te noemen van een liedje, is dat gewoon slecht voor je zelfvertrouwen.

Floepertje

Dus ik stond daar, werd conform ingedeeld en zong vervolgens in mijn team vrolijk bijna ieder nummer mee dat werd afgespeeld. Kon ik ieder woord van het lied Hair meezingen, uit de gelijknamige film? Maar natuurlijk. Logisch. Regelmatig rakelde ik gedurende de strijd de titel en artiest op. Af en toe frustreerde ik mezelf met een gebrekkig geheugen dat een van de twee niet kon bedenken. Maar al met al was ik een puik teamlid. Want elke keer dat je de titel en artiest juist kon opnoemen, verdiende je een floepertje. En floepertjes, die wil je.

Andere teams hadden ook zulke teamleden. En het aantal floepertjes groeide gestaag. Daar zat direct de crux. Op enig moment werd het namelijk spannend. Meerdere teams hoefden nog maar één of twee keer het nummer juist te plaatsen op hun tijdlijn om te winnen, dus dat werd een gevecht tot op het bot. In een poging kaartjes bij een ander weg te stelen, werd je geacht als eerste op een bel te drukken en een floepertje in te leveren, om een inbraak te doen op de tijdlijn van de ander. Die bel was een stukje rennen, stond op een ijzeren tafel en in het ergste geval wilden drie mensen daar tegelijk op drukken.

Ergo: blauwe plekken.

Reflectie

Ik had gympen aan, ik stond in startblokken, ik nam een duik en rende vol in op een collega. En zij op mij. Zij was eerst; ik was bezeerd. Heb ik natuurlijk niet gezegd, aangezien ik enorm cool ben enzo. Maar het is een moment van reflectie waard.

Ergo: dit blog.

En zo mag ik concluderen dat ik de lat te hoog leg voor mezelf, dat ik blijkbaar zo graag wil winnen dat ik over een collega heen sprint als dat zo uitkomt en ik dol ben op floepertjes. Dat maakt van mij een verre van perfect exemplaar. En de vraag is of de geremasterde versie ooit af komt.

Maar het is in elk geval wel het origineel; geen cover.

---

ENGLISH

BRUISED BY MUSIC

June 1, 2026, will go down in history as the day I played Hitster so hard that I ended up with bruises. That is completely normal, I assured myself. That is healthy behavior.

Respectable age

About three years ago, we received our first Hitster game at home,  from my uncle in honor of our joint 80th birthday (2×40) combined with our 12.5-year wedding anniversary. At such a respectable age and ditto period of togetherness, you have the right to be very good at dredging up music history with a hunched back, a cracking voice, and a wagging finger. “Ah, wonderful, the original, so much better than that awful cover,” are statements you can blurt out without shame at that point. So obviously, we are very good at this.

Completely as expected, Hitster made us happy. Over time, we acquired the ‘Guilty Pleasures’ edition, the rock edition, the movie & TV edition, some deluxe box edition, and just recently, the ‘Battle of the Generations’ version; fun with the teenagers.

Self confidence

And yet, when I had to line up with colleagues to indicate how good I thought I was, I took a spot in the middle. Call it modest, call it cautious, call it insecure, but I was definitely not confident. Why is that? I live with the other half of that back-then-eighty-year-old duo—hence the wedding anniversary—and that half is so godforsakenly good at this game that I don’t think very highly of myself. When your opponent manages to name the title, artist, and exact year of a song just a bit too often, it’s simply bad for your self-confidence.

Floopsie

So there I stood, got assigned to a team accordingly, and then cheerfully sang along with almost every song that was played. Could I sing along with every word of the song *Hair*, from the movie of the same name? But of course. Logical. I regularly dug up the title and artist from my mental storage during the battle. Occasionally, I frustrated myself with a failing memory that couldn’t come up with one of the two. But all in all, I was a real addition to the team. Because every time you could correctly name the title and artist, you earned a *floopsie*. And *floopsies*, you want those.

Other teams had members like that too. And the number of tokens grew steadily. That was exactly where the catch lay. At a certain point, things got tense. Multiple teams only needed to correctly place a song on their timeline one or two more times to win, so it became a fight to the bone. In an attempt to steal cards from another team, you were expected to be the first to ring a bell and hand in a token to break into someone else’s timeline. Reaching that bell required a bit of a sprint, it was placed on an iron table, and in the worst-case scenario, three people wanted to hit it at the exact same time.

Ergo: bruises.

Reflection

I was wearing sneakers, I was in starting position, I dove in, and ran full speed into a colleague. And she into me. She was first; I was hurt. I didn’t say anything, of course, since I am incredibly cool and all. But it is worth a moment of reflection.

Ergo: this blog.

And so I can conclude that I set the bar too high for myself, that I apparently want to win so badly that I will sprint right over a colleague if the opportunity arises, and that I absolutely love *floopsies*. That makes me a far from perfect specimen. And the question remains whether the remastered version will ever be finished.

But at the very least, it is the original; not a cover.

---

(English below the dash)

Ooit had ik een collega met een eigenaardige kwaliteit. Hij vond het zelf overigens niets geks en vertelde er graag en veel over. Feesten, partijen of gewoon de lunchtafel werden aangegrepen als momenten om er af en toe eens lekker bij stil te staan. Het was ook niets beschamends of iets dergelijks, maar de mate waarin hij zijn trots tentoonspreidde was gewoon niet passend voor het geroemde talent.

Iets heel alledaags, waar hij dan ontzettend goed in was; dat was zijn claim to fame. Zo alledaags dat ik het chronisch probeer te mijden. Ik heb er een bloedhekel aan. Hij ging er prat op. Echt hard prat. Pratter kon bijna niet.

Titelhouder

De verhalen over hoe zijn familie altijd hem belde als dit klusje weer geklaard moest worden. Zeker als het in grote getale moest gebeuren. En goed. Kwalitatief hoogwaardig. En efficiënt. Met het maximale rendement. Dan werd hij ingeschakeld. Vaak op speciale gelegenheden was het raak. Feestdagen, familieaangelegenheden, bijzondere bijeenkomsten van de kerk; daar kon hij weer aan de bak. Hij was er immers de beste in van iedereen. Dat was al jaren zo.

Al sinds hij een kleine jongen was.

In geuren en kleuren kon hij dan vertellen dat het weer zover was. Ze hadden hem weer gebeld. Zoals ieder jaar rond deze tijd voor deze gelegenheid. En hij had er ook altijd weer zin in. Om aan iedereen te laten zien dat hij voor nu en voor altijd de onvervalste titelhouder was in het vakgebied. Dat niemand het kon zoals hij. Dat hij die klus klaarde en anderen die hetzelfde probeerden in een treurige, ontredderde staat achter liet.

Gierigheid

Het was zijn secuurheid, dacht hij altijd, zijn oog voor detail, die hem de kans gaf te glanzen wanneer het ertoe deed. Zijn geduld, maar ook zijn volhardendheid en zijn uitstekende vingergevoel. Hij was ook zuinig. Vastberaden om tot de verste inspanning te gaan om verspilling te voorkomen. Daar was zijn oma al trots op geweest: zijn gierigheid als het op dit klusje aankwam. Het bespaarde hen jaarlijks zeker enkele centen; dat was onbetwist.

De eerste keer dat ik hem hoorde oreren over zijn meesterschap was ik geamuseerd. De opvolgende keren begon mijn interesse af te nemen tot het uiteindelijk het niveau van complete desinteresse had bereikt. Aangevuld met een soort afschuw van de ongegeneerde passie voor zoiets banaals.

Walging

Maar vandaag de dag denk ik nog wel eens aan hem. Als ik weer veel te veel naar de kliko breng bijvoorbeeld. Dan denk ik, was ik maar zo goed als hij. Dan had ik nu ook een moment van trots te pakken. Maar terwijl ik kijk naar het bakje met dikke, bijna klonterige schillen, voel ik alleen maar walging. Voor mijn onverschilligheid, mijn totale gebrek aan aandacht voor de maximale verspilling en de centen die ik had kunnen besparen.

Nooit zal ik het niveau bereiken waarbij mensen je gaan bellen als er een grote huzarensalade gemaakt moet worden. Of een stamppotbuffet voor minderbedeelden. Nooit zullen ze de telefoon pakken en zeggen: ‘Kim, niemand schilt de piepers zo dun als jij. Met jou aan onze zijde hebben we zeker twee aardappels minder nodig om al deze monden te voeden. We moeten jou hebben en niemand anders. De onvervalste aardappelschilkampioen. Kom. Schil voor ons. We hebben je nodig.’

Nooit.

En dat is prima.

---

Once I had a colleague with a peculiar quality. He didn’t think it was strange at all; in fact, he loved to talk about it. Parties, celebrations, or even just the lunch table were seized as opportunities to dwell on it for a while. It wasn’t anything shameful, but the degree to which he put his pride on display was simply disproportionate to the “talent” in question.

Something completely mundane, yet something he was incredibly good at—that was his claim to fame. So mundane, in fact, that I chronically try to avoid it to this day. I absolutely loathe it. But he took pride in it. Real, hard pride. You couldn’t be any prouder.

Maximum yield

There were stories of how his family always called him when this job needed doing. Especially when it had to be done in great quantities. And well. High quality. Efficient. With maximum yield. That’s when he was brought in. It usually happened during special occasions. Holidays, family gatherings, special church meetings; that’s when he’d get to work. After all, he was the best there was. Had been for years.

Ever since he was a little boy.

He would describe in vivid detail how the time had come once again. They had called on him. Like they did every year around this time for this specific occasion. And he was always looking forward to it. To show everyone that he was, now and forever, the undisputed champion in his field. That no one could do it like him. That he would finish the job while others who tried the same were left in a sad, distraught state.

Finger-feel

It was his precision, he always thought, his eye for detail, that gave him the chance to shine when it mattered. His patience, but also his persistence and his excellent “finger-feel.” He was frugal, too. Determined to go to the furthest lengths to prevent waste. His grandmother had already been proud of that: his stinginess when it came to this task. It certainly saved them a few cents annually; that was undisputed.

The first time I heard him orating about his mastery, I was amused. The subsequent times, my interest began to wane until it finally reached a level of complete indifference. Supplemented by a kind of disgust for the unabashed passion for something so banal.

Loathing

But nowadays, I still think of him sometimes. When I’m carrying far too much to the green bin, for example. Then I think: if only I were as good as he was. Then I, too, would have a moment of pride. But as I look at the bowl of thick, almost clumpy peels, I feel nothing but loathing. For my indifference, my total lack of attention to the maximum waste, and the cents I could have saved.

I will never reach the level where people call you when a large potato salad needs to be made. Or a mash-pot buffet for the underprivileged. They will never pick up the phone and say: ‘Kim, nobody peels the spuds as thin as you do. With you by our side, we’ll certainly need two fewer potatoes to feed all these mouths. We need you and no one else. The authentic potato-peeling champion. Come. Peel for us. We need you.’

Never.

And that’s fine.

(Scroll down for English version)

Toen de avond ver voorbij gevallen was, vond ik mijzelf al bibberend, met enigszins door alcohol bedwelmde vrienden, op een Amersfoorts plein. De kroeg hadden we net verlaten en de muziek bonsde nog vrolijk de voordeur uit. Buiten was het kalm en koeltjes. Een aantal gasten dat net nog al hun dansmoves uit de kast had getrokken, stond rillend rookpluimpjes uit te blazen in de frisse nacht. Iemand vroeg om hulp bij het zoeken van zijn Uber. En ik had dringende spijt van mijn panty in deze onderkoelde atmosfeer. 

De dansvloer was warm geweest. Heet bijna. Vol draaiende, kolkende lijven die doorgaans keurig op afstand bleven. De blikken hielden zich echter verre van beschaafd. Alsof er gevraagd was om een rapportcijfer, werden met name de vrouwenlichamen van top tot teen bestudeerd door net iets te hongerige mannenogen. Van de randen van de dansvloer tot in het hart van de actie.

Zedigheid

Getrouwd en wel, had ik wel wat beters te doen dan aandacht te schenken aan dit voor mij verjaarde spel van jager en prooi. Bij iedere naderende man sloot ik mijn ogen om de vragende blik te ontwijken. De man die vond dat hij mij daarna op een minder gepaste plek kon aanraken, heeft met zijn wang mijn hand een klapzoen mogen geven.

Op de dansvloer die voor zo’n zeventig procent gevuld was met het andere geslacht, was het voor de dertig procent vrouwen een uitdaging om je niet een beetje bedreigd te voelen. In de minderheid als doelwit van de jacht, waren de net iets te ongemakkelijk aanvoelende   mannenogen die dwars door je zedigheid heen sneden, precies genoeg voor een moment van lichte paniek. ‘Wat is deze van plan en kan ik hem dan aan? Wie beschermt mij?’

Lauw bier

In realiteit was het louter onschuldig. Behalve die ene hand op mijn achterste, bleef het bij kijken en schunnige bewegingen van ver. Alle dames konden bovendien op de nodige aandacht rekenen. De ene vrouw vond dat geweldig. De ander zeer onprettig. De strategie werd hier niet per se op aangepast. 

Toen mijn vriendin mij minder dan één minuut alleen liet om de DJ te spreken, terwijl onze gezamenlijke vriend drankjes haalde, stonden er binnen no-time twee mannen in mijn aura. De een tikte nerveus wat op mijn schouder. De ander bood mij zijn lauwe bier aan.

‘Nee, dankje’.

Eng

Ik ben nooit een enorme feminist geweest, maar in het afgelopen half jaar zijn dingen me toch in negatieve zin gaan opvallen. Ik was nooit bezorgd op een dansvloer, maar afgelopen weekend was het echt licht ongemakkelijk. Nog niet zo lang geleden werd ik tijdens een wandeling in de avond aangesproken en gevolgd door een man die zich afvroeg of ik even wilde uitrusten naast hem op een bankje.

Dat is dus eng. Maar gelukkig zeldzaam. 

Hoffelijkheid

Plus, eerlijk is eerlijk, ik heb het ook wel een beetje te doen met mannen. Ze kunnen ook niks goed doen, eigenlijk. Houd je de deur niet open, ben je een hork, houd je de deur wel open, dan ben je ouderwets. En het is maar lastig inschatten welke vrouw waarop goed reageert. En alles is een beetje gevaarlijk.

Ik kan je vertellen dat mannen die voor mij de deur openhouden, een stoel uitschuiven of de jas ophouden zodat ik er gemakkelijk in kan glijden, steevast een licht sarcastische opmerking kunnen verwachten. Gevolgd door een woord van dank en bewondering. Want stiekem vind ik het best leuk; die authentieke hoffelijkheid.

Sterke vrouw zijn valt ook niet mee hoor.

Natuurkunde

Maar hoffelijkheid en seksueel getinte opdringerigheid staan in mijn ogen toch ver van elkaar. By all means, behandel me als een dame, dan benader ik jou als een heer. Als we daar een beetje een ouderwets rollenspel mee in de lucht houden, so be it. Ik ga er goed op. En daar kom ik graag voor uit.

Maar laat me dansen zonder zenuwen. En laat me lopen zonder angst. Ik ben best een sterke vrouw, maar mijn fysiek legt het toch af tegen die van de man. Dat is geen psychologie, dat is natuurkunde. Dus jaag liever niet op me, maar wees galant. Dan durf ik je gewoon aan te kijken in je mannenogen. Hebben we het allebei leuker. Beloofd.

---

ENGLISH VERSION

When the evening had long since surrendered to night, I found myself shivering on a square in Amersfoort alongside friends somewhat hazy from alcohol. We had just stepped out of the pub, and the music was still pulsing cheerfully through the front door. Outside, it was calm and cool. A few patrons, who had been pulling out all their best dance moves just moments ago, stood shivering, blowing plumes of smoke into the crisp night air. Someone asked for help finding their Uber. And I was feeling a pressing sense of regret regarding my choice of tights in this sub-zero atmosphere.

The dance floor had been warm. Hot, almost. Filled with twirling, swirling bodies that mostly maintained a polite distance. The gazes, however, remained far from civilized. As if they had been asked to provide a grade, the women’s bodies in particular were being studied from head to toe by male eyes that were just a little too hungry. From the edges of the dance floor to the very heart of the action.

Decency

​Being happily married, I had better things to do than pay attention to this—to me—outdated game of predator and prey. With every approaching man, I closed my eyes to avoid their questioning stare. The man who decided he could touch me in a less-than-appropriate place was given the chance to “blow a kiss” to my hand with his cheek.

On a dance floor where about seventy percent was composed of the opposite sex, it was a challenge for the remaining thirty percent of women not to feel slightly threatened. Being in the minority as the target of the hunt, those slightly too uncomfortable male eyes—cutting right through your decency—were just enough to trigger a moment of mild panic. ‘What is he planning, and can I take him? Who is protecting me?’

Lukewarm beer

​In reality, it was mostly harmless. Aside from that one hand on my bottom, it was limited to staring and lewd movements from a distance. Furthermore, all the ladies could count on their fair share of attention. While some women loved it, others found it deeply unpleasant. The strategy wasn’t necessarily adjusted to suit the individual.

​When my friend left me alone for less than a minute to speak to the DJ, while our mutual (male) friend was getting drinks, two men were in my personal space in no time. One tapped nervously on my shoulder. The other offered me his lukewarm beer.

“No, thank you.”

Scary

​I’ve never been a massive feminist, but over the past six months, things have started to strike me in a negative way. I used to never be worried on a dance floor, but last weekend was genuinely, slightly uncomfortable. Not too long ago, while out for an evening walk, I was approached and followed by a man who wondered if I wanted to “rest for a bit” next to him on a bench.

That is scary. But fortunately, it’s rare.

Gallantry

​Plus, let’s be honest, I also feel a little bit for men. They can’t really do anything right, can they? If you don’t hold the door open, you’re a boor; if you do, you’re old-fashioned. And it’s just difficult to judge which woman will react well to what. Everything feels a bit dangerous.

​I can tell you that men who hold the door for me, pull out a chair, or hold my coat so I can slide into it easily, can invariably expect a slightly sarcastic remark. Always followed by a word of thanks and admiration. Because, secretly, I quite like it: that authentic gallantry.

Being a strong woman isn’t easy, either.

Physics

​But in my eyes, gallantry and sexually charged pushiness are miles apart. By all means, treat me like a lady, and I’ll approach you like a gentleman. If we maintain a bit of an old-fashioned role-play in the process, so be it. I thrive on it. And I’m happy to admit it.

​But let me dance without nerves. And let me walk without fear. I’m quite a strong woman, but my physique still loses out to that of a man. That isn’t psychology; that’s physics. So, please don’t hunt me; be gallant instead. Then I’ll dare to look you straight in your “man-eyes.” We’ll both have a better time. I promise.

Vind jij het ook zo lekker om de wereld in vakjes in te delen? Een beetje categoriseren om te begrijpen wat er allemaal om je heen gebeurt? Ik doe het persoonlijk met alles, iedereen en de hele dag. Gezond eten versus ongezond eten. Lange rokken versus korte rokken. Kale mannen versus behaarde mannen. Drukke kinderen versus rustige kinderen. Mooie muziek of takkeherrie.

En dat zijn alleen nog maar de hoofdcategorieën.

De ganse dag verzamel ik data om mijn waarnemingen in te delen. Niet omdat ik nou zo bekrompen ben dat alles een plekje moet hebben. En ook niet omdat ik overal direct een oordeel over moet of wil hebben. Maar wél omdat er anders echt geen touw aan vast te knopen is; heel die wijde wereld.

Het gaat ook vrij automatisch. Schud me de hand en mijn hersenen delen je direct in. Klam, koud, slap handje? Nerveuze types bakje. Stevige, warme en grote hand? Zelfverzekerd figuur waarschijnlijk. Het oordeel zit er vrij onlosmakelijk aan vast. Al ben ik ruimdenkend genoeg om dat gaandeweg eventueel bij te stellen.

Kleurrijk

Deze week kwam mijn ordeningsdrang zalig aan zijn trekken dankzij een training op het werk. Met alle leidinggevenden in onze organisatie deden we de Drijfveren analyse. Een analyse waarbij jouw psyche vakkundig wordt ingedeeld in kleurtjes. Lekker overzichtelijk. Weet je weer even hoe je in elkaar steekt; wat je drijft. Eigenlijk wist je dat eigenlijk al – je hebt immers zelf die test ingevuld – maar nu kun je er kleurrijk over communiceren met anderen.

Ondanks dat ik er natuurlijk geheel persoonlijkheidsgetrouw niet serieus over kon doen aan het begin van de week – ‘super benieuwd of we allemaal blijven drijven’ – was het echt een feestje om heel de regenboog voorbij te zien komen. Opmerkingen als: ‘daarom gaan wij zo goed samen, jij hebt dezelfde kleurtjes’ kwamen regelmatig voorbij. En ook de allergiekleuren riepen de nodige herkenningsgevoelens op. Sowieso krijg je een goed beeld van de samenstelling waarin je opereert met elkaar. En welke voor- en nadelen dit heeft.

Negatief bakje

Tijdens het afsluitende diner werden driftig elkaars kleuren uitgevraagd en vergeleken met de eigen. Vervolgens vlogen de vooroordelen onbetwist over de tafel. Blauwe mensen houden van regeltjes, groene mensen zijn zachtaardig, gele mensen chaotisch, oranje mensen willen scoren, rode mensen zijn bazig, paarse mensen ouderwets en turquoise mensen zweverig. Je zit al gauw vast in een negatief bakje eigenlijk. Vooral als iets echt je eigen kleur niet is.

Voor we het wisten werden de blauwpaarsen onder ons belangrijke taken toebedeeld zoals orde houden en de basis bewaken. Zodat alle groengele chaoten lekker door konden gaan met verstrooid professortje spelen en ideetjes bedenken met zijn allen. Oranje mensen moesten zorgen dat we het doel voor ogen hielden. De roden moesten zorgen dat er ook besluiten werden genomen en wat turquoise precies aan het doen was wist niemand. Uitspraken zoals: ‘zo ben ik nou eenmaal’ lagen op de loer. Met daaraan gekoppeld: ‘daar ben jij gewoon beter in’.

Risicovol misschien.

Toekomstdromen

Langzaam maar zeker begon ik steeds minder naar iemands kleur te vragen. We praatten over vakanties en hobby’s. Toen bleek die blauwe collega ineens een rondreis te gaan maken en die gele collega alleen maar te Netflixen. Ik vroeg naar werkprojecten en hoe het thuis ging. Natuurlijk praatte die gele wat meer dan die rode, maar allebei hadden ze een goed verhaal. En allebei maakten ze belachelijke dingen mee met hun kinderen.

Drijfveren daargelaten voelde ik al gauw dat er om mij heen vooral totaalpakketjes zaten. Samenstellingen van een verleden en heden, kennis en ervaring, cultuur en opvoeding. En toekomstdromen; heel veel ambitie. En de wens om te blijven groeien. In alle kleuren van de regenboog.

Super gezellig

Daar ging mijn houvast. Mijn vakjeskast kreeg steeds meer deurtjes. En er stonden er soms wel tien tegelijk open. Mijn geel had het zwaar. Ik nam alles in mij op en de analyse piepte en kraakte onder zijn overuren. Maar mijn groen lichtte op. Wat een mooi palet van persoonlijkheden met unieke kleurencombinaties. Super gezellig.

Op deze zee van kleuren bleef iedereen drijven. Alleen ik ging af en toe even kopje onder. Om te kijken of daar ook nog wat leuks te beleven was.

Ik ben toch geel, immers. Drijven is saai.

---

English version

Do you enjoy dividing the world into boxes and compartments as much as I do? A bit of categorizing to understand what is happening all around us? I personally do it with everything, everyone, and all day long. Healthy eating versus unhealthy eating. Long skirts versus short skirts. Bald men versus hairy men. Busy children versus calm children. Beautiful music or terrible noise.

And those are just some of the main categories.

All day long I collect data to categorize my observations. Not because I’m so narrow-minded that everything has to have a place. And not because I must or want to have an immediate judgment about everything. But because otherwise, it’s really impossible to make sense of it; that immensely wide world.

It also happens quite automatically. Shake my hand and my brain immediately categorizes you. Clammy, cold, limp hand? Nervous type’s box. Firm, warm, and large hand? Probably a self-assured figure. The judgment is pretty inseparably attached. Although I am open-minded enough to possibly adjust it along the way.

Colorful

This week my urge to organize was wonderfully satisfied thanks to a training session at work. With all the managers in our organization, we did the Drives Analysis. An analysis where your psyche is expertly classified into colors. Nice and clear. You get some insight in how you’re put together; what drives you. You actually already knew that – you filled out the test yourself, after all – but now you can communicate about it colorfully with others.

Despite the fact that, completely true to my personality, I couldn’t take it seriously at the beginning of the week – ‘super curious if we can all drive’ – it was a party to see the whole rainbow pass by. Comments like: ‘that’s why we get along so well, you have the same colors’ came up regularly. And the allergy colors also evoked the necessary feelings of recognition. In any case, you get a good picture of the composition in which you operate with each other. And what advantages and disadvantages this entails.

Negative box

During the closing dinner, everyone eagerly asked about and compared each other’s colors with their own. Subsequently, the prejudices flew across the table unchallenged. Blue people like rules, green people are gentle, yellow people are chaotic, orange people want to score, red people are bossy, purple people are old-fashioned, and turquoise people are spiritual and fluffy. You quickly get stuck in a negative box, actually. Especially if something is really not your own color.

Before we knew it, the blue-purples among us were assigned important tasks such as maintaining order and guarding the base. So that all the green-yellow chaotic types could happily continue playing the absent-minded professor and coming up with ideas together. Orange people had to ensure we kept the goal in sight. The reds had to make it so that decisions were also made, and no one knew exactly what the turquoise ones were doing. Statements like: ‘that’s just the way I am’ were lurking. Coupled with: ‘you’re just better at that’.

Risky…

Future dreams

Slowly but surely, I started asking less and less about someone’s color. We talked about holidays and hobbies. Then it turned out that the blue colleague was suddenly going on a round trip through Europe and the yellow colleague was only binge-watching Netflix. I asked about work projects and how things were at home. Of course, the yellow one talked a little more than the red one, but both had a good story. And both experienced ridiculous things with their children.

Leaving all those drives aside, I soon felt that I was mainly surrounded by complete and interesting packages. Compositions of a past and present, knowledge and experience, culture and upbringing. And future dreams; a lot of ambition. And the desire to continue growing. In all the colors of the rainbow.

Super nice

All of my convictions were thrown out the window. My box-cabinet grew more and more doors. And sometimes ten of them were open at the same time. My ‘yellow’ was having a hard time. I took everything in, and the analysis was squeaking and cracking under its overtime. But my ‘green’ lit up. What a beautiful palette of personalities with unique color combinations. Super nice.

On this highway of colors, everyone was driving like a pro. Only I occasionally hit the brakes. To see if there was anything fun to experience on the side roads as well.

I am yellow, after all. Going in a straight line is boring.

---

Ik geef al een tijdje leiding aan teams. Wat ik vaak slecht trek is de term: baas. Als iemand me ‘baas’ noemt, zeg ik steevast dat alleen een hond een baas heeft. In mijn werkende leven heb ik echter zelf ook al heel wat ‘bazen’ gekend. En soms voelde ik me niet veel meer dan een hond, maar gelukkig voelde ik me meestal gewoon mens. In deze serie een ode aan alle bazen die ik had en wat ik van ieders stijl (en soms gebrek daaraan) heb geleerd. 

DEEL 1: CHAMPAGNE IN HET PASHOK

Veertien jaar was ik toen ik in een grote kledingwinkel begon met werken. Niet op de winkelvloer – dat stond mijn leeftijd destijds niet toe – maar achter de schermen. In het magazijn spendeerde ik mijn zaterdagen met het bevestigen van beveiligingsmateriaal op kledingstukken. De muziek stond hard aan en ik was meestal met één andere collega die net iets meer jaren op de teller had dan ik.

De taak was simpel en overzichtelijk. In de vroege ochtend kwamen de vrachtwagens grote zware kledingrekken brengen. Gedurende de opvolgende uren bevestigden wij de harde plastic knoppen met een pinnetje aan de kledingstukken, voordat ze de winkel in mochten. Routinewerk, hard meezingen met de radio, helemaal prima zou je zeggen.

Zeemeermin

Maar zelfs toen al wilde ik meer. Nooit tevreden… ik had gewoon kunnen blijven labelen. Maargoed, ik ben gewoon chronisch rusteloos. Dus als ik iemand van de winkelvloer sprak, begon ik steevast voorzichtig over mijn ‘ambities’ om vóór de schermen te werken. Tussen de mensen. Op de vloer. Een soort kleine zeemeermin die onder water snakkend zit te verlangen naar het land. Langzaam sijpelde dat signaal door naar de bedrijfsleiding. 

Op een mooie zaterdag kwam ‘de baas’ daarom het magazijn binnen met de boodschap dat ik bij de paskamers mocht staan. Gewoon uit het niks. Ik had nog nooit een boeh of bah met die man uitgewisseld en nu ineens stond hij voor me. Groot, imposant en met een opdracht. Stralend en vereerd, nam ik de uitdaging aan. Dit ging me lukken. ‘Hoeveel kledingstukken heeft u? Vier?’ En dan het juiste kaartje meegeven. Laat maar aan mij over hoor. I’ve got this.

Zo gezegd, zo gedaan; stond ik stralend plastic kaarten met een groot nummer uit te delen aan passend publiek. 

Uit het pashok mocht ik niet. Daar waren andere mensen voor. Ik was er alleen voor de nummers. Verder niets. Maar ik mocht goedemiddag en goedemorgen zeggen en soms gaf ik (enkel gevraagd) advies. ‘Enorm leuk die rok. Nee joh, maakt helemaal niet breed. Ik zou het doen.’

Winkelfrutselorganizer

De baas mocht me wel, dacht ik. Hij kwam af en toe een bemoedigende opmerking maken tijdens zijn ronde over de vloer. Ik had ondertussen mijn zinnen alweer op een volgende carrièremove gezet. Ik wilde graag de accessoires en sieraden inrichten in de presentatiekasten rondom de pashokjes. Ik deed een goed woordje voor mezelf en kreeg het voor elkaar.

Inmiddels was ik dus van achter de schermen ineens helemaal opgeklommen naar paskamercijferspecialist en winkelfrutselorganizer. Ondanks deze enorme successtory was ik nog steeds veertien en behoorlijk bleu.

En dat deed me de das om.

Alcohol

Want toen rond de feestdagen de winkel naast kleding en allerhande andere frutsels ook ineens champagne begon te verkopen, werd mijn lot bezegeld en mijn glansrijke loopbaan bij deze winkel hardhandig om zeep geholpen. Je ziet het misschien niet aankomen, maar de champagne liep niet zo lekker. Heel vreemd, dat tussen de jurken, de spijkerbroeken en de winterjassen, mensen niet super geneigd waren een fles slechte alcohol mee te nemen voor thuis.

De baas baalde ervan en bedacht een plan. Met veel pijn en moeite sleepte hij een stuk of wat dozen met champagneflessen naar de paskamers en gaf mij de opdracht deze te verkopen aan het passende winkelpubliek. Dat ik pas veertien was, sowieso geen verstand had van een fatsoenlijk verkoopgesprek en bovendien behoorlijk gehinderd werd door de ambiance van de paskamer, mocht de pret niet drukken.

Ik protesteerde licht, maar verloor. Een hond moet gewoon luisteren naar de baas immers.

List

Ik probeerde het twee keer. ‘Leuke jurk mevrouw. Misschien staat hij nog beter met een glas champagne in uw hand’. Natuurlijk zei ik dat niet. Ik heb geen flauw idee wat ik zei. Maar het was sowieso meer dan ongemakkelijk en de opgetrokken wenkbrauwen deden me langzaam verkruimelen van binnen.

Ook ik bedacht daarom een list. 

Ik was altijd al best aardig met schrift, dus ik maakte een wervend briefje. ‘Champagne! Je gelooft het niet, maar  gewoon bij ons te koop! Bij mij of bij de kassa.Sla uw slag!’ Ik zette een fles op mijn pashokjesbalie, plakte het briefje erop en ging erachter staan, klaar om die hele voorraad te verkopen. 

Dat gebeurde niet. Mensen willen geen champagne in een kledingwinkel. Is gewoon zo.

Bijten

Wat er wel gebeurde? De baas was niet gediend van mijn creativiteit. Helemaal niet gediend zelfs. Ten overstaan van een volle winkel en enkele nabije collega’s kreeg ik een uitbrander waar een hond heel erg koest van zou worden. En ik trouwens ook. Het was echt ongehoord. 

Ik heb dan ook diezelfde minuut alles laten vallen waar ik mee bezig was en de fiets gepakt naar huis. Compleet overstuur deed ik daar mijn verhaal bij mijn moeder. En dat heeft de baas geweten. Binnen tien minuten zaten mijn moeder en ik samen op de fiets terug naar de winkel. Ze liet me haar meenemen naar zijn kantoor, zei tegen mij ‘wacht maar even hier’, ging naar binnen zonder kloppen en heeft hem even stevig verteld wat ze van hem vond.

Mijn moeder was pas een baas.

Je denkt nu misschien, maar wat is dan de wijze les die je hieruit hebt getrokken? Hoe heeft deze ervaring je geïnspireerd in je leiderschap? Heel simpel eigenlijk: een hond heeft een baas; je dient mensen te behandelen als mensen, niet als honden. Doe je dat wel, dan kun je ervan op aan dat ze bijten. En anders hun moeder wel.

---

The Boss Part 1 (English version)

I have been leading teams for a while now. What I often strongly dislike is the term: boss. When someone calls me ‘boss’, I invariably say that only a dog has a boss. In my working life, however, I myself have known quite a few ‘bosses’. And sometimes I didn’t feel much more than a dog, but fortunately, I usually just felt human. In this series, an ode to the bosses I have had and what I learned from everyone’s style (and sometimes lack thereof).

PART 1: CHAMPAGNE IN THE FITTING ROOM

I was fourteen when I started working in a large clothing store. Not on the shop floor – my age did not allow that at the time – but behind the scenes. In the warehouse, I spent my Saturdays attaching security tags to items of clothing. The music was loud and I was usually with one other colleague who had a few more years on the clock than me.

The task was simple and straightforward. In the early morning, trucks brought in large, heavy clothing racks. During the subsequent hours, we attached the hard plastic buttons with a pin to the items of clothing before they were allowed into the store. Routine work, singing along loudly to the radio, you’d say it was perfectly fine.

Mermaid

But even then, I wanted more. Never satisfied… I could have just kept labeling. But oh well, I am just chronically restless. So, whenever I spoke to someone from the shop floor, I invariably started cautiously talking about my ‘ambitions’ to work in front of the scenes. Among the people. On the floor. A kind of little mermaid who sits underwater longing for the land. Slowly, that signal filtered through to the management.

One beautiful Saturday, ‘the boss’ therefore entered the warehouse with the message that I was allowed to guard the fitting rooms. Just out of the blue. I had never exchanged a word with that man, and now he was suddenly standing in front of me. Tall, imposing, and with an assignment. Radiant and honored, I accepted the challenge. I was going to manage this. ‘How many items of clothing do you have? Four?’ And then hand over the correct card. Leave it to me. I’ve got this.

No sooner said than done; I stood there beaming, handing out plastic cards with a number to the fitting public.

Trinket organizer

I was not allowed out of the fitting room area. Other people were for that. I was only there for the numbers. Nothing else. But I was allowed to say good afternoon and good morning, and sometimes I gave (only when asked) advice. ‘That skirt is so nice. No, it doesn’t make you look wide at all. I would go for it.’

The boss liked me, I thought. He occasionally made an encouraging remark during his round on the floor. In the meantime, I had already set my sights on a next career move. I wanted to set up the accessories and jewelry in the display cabinets around the fitting rooms. I put in a good word for myself and managed to get it done.

So, by now, I had suddenly climbed all the way from behind the scenes to fitting room number specialist and shop trinket organizer. Despite this enormous success story, I was still fourteen and quite naive.

And that was my undoing.

Alcohol

Because when, around the holidays, the shop suddenly started selling champagne in addition to clothing and all sorts of other trinkets, my fate was sealed, and my brilliant career at this shop was brutally ruined. You might not see it coming, but the champagne wasn’t selling well. Very strange, that between the dresses, the jeans, and the winter coats, people were not super inclined to take home a bottle of bad alcohol.

The boss was annoyed and came up with a plan. With great difficulty, he dragged a few boxes of champagne bottles to the fitting rooms and gave me the assignment to sell them to the shopping public. The fact that I was only fourteen, certainly had no understanding of a decent sales pitch, and moreover was considerably hindered by the ambiance of the fitting room, should not dampen the fun.

I protested slightly but lost. A dog just has to listen to the boss, after all.

Trick

I tried it twice. ‘Nice dress, Madam. Maybe it will look even better with a glass of champagne in your hand’. Of course, I didn’t say that. I have no idea what I said. But it was in any case more than awkward, and the raised eyebrows slowly made me crumble inside.

Therefore, I also came up with a trick.

I was always quite good with writing, so I made a promotional note. ‘Champagne! You won’t believe it, but you can buy it right here! With me or at the cash register. Get yours now!’. I placed a bottle on my fitting room counter, taped the note on it, and stood behind it, ready to sell the entire stock.

That didn’t happen. People don’t want champagne in a clothing store. That’s just the way it is.

Bite

What did happen? The boss was not amused by my creativity. Not amused at all, in fact. In front of a full store and some nearby colleagues, I received a telling-off that would make a dog lie down very quietly. And me too, for that matter. It was truly outrageous.

I therefore dropped everything I was doing that same minute and cycled home. Completely distraught, I told my story to my mother. And the boss was going to hear about it. Within ten minutes, my mother and I were cycling back to the store together. She let me take her to his office, told me ‘just wait here for a moment’, went inside without knocking, and told him what she thought of him.

My mother, she was a real boss.

You might be thinking now, but what is the wise lesson you drew from this? How did this experience inspire you in your leadership? It’s very simple, actually: a dog has a boss; you should treat people like people, not as dogs. If you do, you can count on them to bite. Or otherwise their mother will.

Met de na-ijlende woorden van de Bert en Ernie kerstplaat nog in mijn achterhoofd (‘Ik ben een kerstbal! Ik hang in de boom tussen andere ballen.’), loop ik tussen ander winkelend publiek door een – wat mij betreft té – smalle gang in de Intratuin. Aan weerszijden zijn de wanden bekleed met wel duizend hangers voor in de boom. Van Disney-figuren tot etenswaren en van auto’s tot tijgers. In principe is er voor elk wat wils. ‘Ik ben een kerstbal’ gaat hier in zekere mate wel op. Een ieder zou zich met iets aan deze muren moeten kunnen identificeren. Al is het maar voor een klein stukje van je persoonlijkheid. 

Maar ik ben overweldigd. Net als mijn kinderen. Ieder jaar mogen ze een nieuwe ‘bal’ kiezen en ieder jaar is het een opgave van ongeveer een uur. Tussen de danseresjes, hamburgers, gitaren en sterren is het lastig bepalen waar jouw hart nu echt naar uit gaat. Hoe meer er te kiezen valt, hoe minder het vuur ontvlamt. Niks past echt en heel veel past een beetje.

Voetbal

De oudste, niet supergoed met prikkels, laten we maar zeggen, loopt compleet vast en besluit dat het beter is onder lichte dwang andere mensen te helpen met hun keuze. Ook als die helemaal niet zitten te wachten op hulp. De middelste zoekt een voetbal, maar dát is precies het enige waar toevallig geen ornament van is gegoten. De jongste twijfelt tussen een kristallen rode vogel en een pinguïn op een soort taart met allerhande kerstdecoraties. 

Ja, dat was er echt. Als kerstbal dus. Laat dat even inzinken.

Terwijl de middelste settelt voor sushi (don’t ask), drentelen de jongste en de oudste nog vijfentwintig keer op en neer om uiteindelijk de vogel te selecteren. De oudste besluit dat er beneden ook nog een wandje met boomversiering is, waar de hare vandaan moet komen. Een overzichtelijk muurtje, met beperkte keuze. En daar hangt Garfield. Die is ook niet zo goed met te veel gedoe en drukte. Die past.

1984

Ik had mezelf voorgenomen dit jaar ook iets uit te zoeken, maar het is me niet gelukt. Had ik een kitscherig wijnglas moeten kopen? Of een fonkelende sneeuwvlok? Harry Potter? Ik zou het niet weten. Ik voelde alleen maar die druk van ‘ik moet iets, maar ik wil niks’.

Ik denk weer aan Bert en Ernie die op hun plaat over langwerpige en ronde ballen praten. En ovalen, ‘in de vorm van een mandarijntje’, net als het hoofd van Ernie. 1984, toen er nog ongeveer drie soorten ballen waren in maximaal vijftien kleuren. Bomen waren waarschijnlijk altijd echt. De lampjes altijd in de knoop of deels defect. En iedereen stuurde nog een kerstkaart, omdat dat zo hoorde.

Eenvoudiger. Niet per se minder leuk. Ik zou het prima vinden om ieder jaar gewoon een nieuwe kleur ronde bal te kiezen en niet te worden verrast met seksspeeltjes of bakfietsen in de vorm van kerstversiering. Ik zou het ook perfect kunnen verdragen als dat gangpad vandaag ongeveer een derde zo lang was.

Afval

Ik hoef niet per se terug naar 1984. Ik vermaak me goed in deze wereld, waarin zo veel mogelijk is en er altijd weer nieuwe ontdekkingen wachten. Waarin saaiheid eigenlijk niet meer bestaat. Maar soms zou ik wel wat minder te kiezen willen hebben. Zeker als het om onzinnige dingen als kerstversiering gaat. Ik vraag me ook af of er voor elk van deze duizend versiersels echt een markt is. En wat gebeurt ermee als dat niet zo is? Oud vuil? Afval? Een ontwikkelingsland maak je hier ook niet blij mee. Het is dan gewoon troep. En zonde van alle tijd, energie en ruimte die erin gestoken is. Best verdrietig.

Collage

Thuis hangen we de nieuwe aanwinsten in de boom, vergezeld door onder andere Peppa Pig, treinen, Tinkelbel, een donut, katten, meer vogels, Stitch, Deadpool, eenhoorns, houten huisjes en ballerina’s. Dertien jaar aan kinderhobby’s en andere liefhebberijen hangen hier tezamen als een soort collage van ons gezin door de jaren heen. Het is een olijk gezicht. Rommelig en toch overzichtelijk. Precies wat we nodig hebben en niet meer. 

Wij zijn geen kerstbal. Wij zijn een hele boom. Niet rond, niet langwerpig, niet ovaal, maar gewoon chaotisch, kleurrijk en aanwezig. 

Yep, dat klopt wel zo’n beetje…

---

ENGLISH

I’m a Christmas Ornament

With the lingering words of the Bert and Ernie Christmas record still in the back of my mind (“I am a Christmas ornament! I’m hanging in the tree among other baubles.”), I walk through what is, in my opinion, an overly narrow aisle in the garden center, Intratuin, among other shoppers. On both sides, the walls are covered with a good thousand hangers for the Christmas tree. From Disney characters to food items, and from cars to tigers. In theory, there is something there for everyone. “I am a Christmas ornament” applies to a certain extent here. Everyone should be able to identify with something on these walls. Even if it’s only a small part of your personality.

But I am overwhelmed. Just like my children. Every year they are allowed to choose a new ornament, and every year it is an hour-long task. Between the little dancers, hamburgers, guitars, and stars, it is difficult to determine what your heart truly desires. The more there is to choose from, the less the spark ignites. Nothing truly fits, and a lot of things fit a little.

Soccer ball

The eldest, let’s just say, not super good with stimuli, completely locks up and decides it is better to slightly force her help in other people making their choices. Even if they are not waiting for any help at all. The middle one is looking for a soccer ball, but that is precisely the only thing that just happens not to have been molded into an ornament. The youngest is torn between a crystal red bird and a penguin on a kind of cake with all kinds of Christmas decorations.

​Yes, that really existed. As a Christmas ornament. Let that sink in.

While the middle one settles for sushi (don’t ask), the youngest and the eldest wander back and forth twenty-five more times before finally selecting the bird. The eldest decides that there is also a wall of tree decorations downstairs, of which hers must be chosen. A manageable little wall, with limited choices. And there dangles little Garfield. He’s also not good with too much fuss and crowds. He fits.

1984

I had planned to pick out something for myself this year too, but I didn’t manage to. Should I have bought a kitschy wine glass? Or a sparkling snowflake? Harry Potter? I wouldn’t know. All I felt was the pressure of “I must get something, but I don’t want anything.”

I think again of Bert and Ernie talking on their record about oblong and round baubles. And oval ones, “in the shape of a tangerine,” just like Ernie’s head. 1984, when there were still about three types of ornaments in a maximum of fifteen colours. Trees were probably always real. The lights always tangled or partly defective. And everyone still sent a Christmas card because that was the custom.

​Simpler. Not necessarily less fun. I would be perfectly happy to simply choose a new colour of round bauble every year and not be surprised by sex toys or cargo bikes in the shape of Christmas decorations. I could also perfectly tolerate it if that aisle were about a third as long today.

Waste

​I don’t necessarily want to go back to 1984. I enjoy this world, where so much is possible and new discoveries always await. Where boredom basically no longer exists. But sometimes I would like to have a few less things to choose from. Especially when it comes to nonsensical things like Christmas decorations. I also wonder if there is really a market for each of these thousand ornaments. And what happens to them if there isn’t? Garbage? Waste? You won’t make a developing country happy with this either. It’s just junk then. And a waste of all the time, energy, and space that has been invested in it. Quite sad.

Collage

At home, we hang the new acquisitions in the tree, accompanied by, among others, Peppa Pig, trains, Tinkerbell, a donut, cats, more birds, Stitch, Deadpool, unicorns, wooden houses, and ballerinas. Thirteen years of children’s hobbies and other interests hang together as a kind of collage of our family over the years. It is a cheerful sight. Messy yet organized. Exactly what we need and nothing more.

We are not one Christmas ornament. We are an entire tree. Not round, not oblong, not oval, but simply chaotic, colourful, and loud somehow.

Yup. That’s us.

De afgelopen weken heb ik weer uitgebreid ongemakkelijk kunnen poedelen in mijn imposter syndrome. Gevoelsmatig ben ik op een dag per ongeluk begonnen met carrière maken en er eigenlijk nooit echt mee opgehouden. Niet omdat ik dat per se zo wilde en ook ook niet omdat ik dacht dat ik het kon. Maar het is toch gebeurd en tot op heden gaat het maar door.

Maar eerlijk is eerlijk: ik heb nooit echt geweten wat ik later wilde worden, behalve gelukkig.

Kwartetspel

Ondertussen kan ik echt met open mond staren naar mensen met een weldoordacht verhaal over het hoe en waarom van hun loopbaan en alle achterliggende gedachten die ze daarbij op tafel leggen. Als een kwartetspel waar steeds mooie nieuwe setjes bijkomen. Doelgericht en weloverwogen. Indrukwekkend.

Nee, dan ik… Het type dat gewoon maar wat van de stapel gepakt heeft en zo weer totaal onverwacht een viertal compleet maakt. Er ligt een mooi ensemble voor me, waar ik ook best trots op ben, maar om nou te zeggen dat er een plan achter zat? Ik laat me liever verrassen.

Puzzel

Er is mij de afgelopen weken meermaals verteld dat dit heus je reinste onzin is. Dat mijn lijfspreuk ‘ik doe maar wat’ in de archieven kan onder de categorie -onzin-. Ik waardeer dat enorm, maar toch voel ik het niet zo.

En dat vind ik geen schande.

We zijn allemaal piepkleine stukjes in een gigantische puzzel, met elk onze eigen hoekjes en randjes, kleurtjes en krabbeltjes. Mijn stukje is niet groter of mooier dan de anderen en al helemaal niet beter. Volgens mij gaat het er vooral om waar je ligt in de puzzel op enig moment, hoe snel je gevonden wordt en of je met de stukjes om je heen een beetje in staat bent een geschikt geheel te vormen.

Geen Ravensburger

Deels heb je daar natuurlijk wat invloed op. Van een beetje roepen, zwaaien en werken aan je kleurtjes, neemt de vindkans wel degelijk toe. En hoe je aanklikt op de rest, dat voel je zelf het beste. Passen jouw randjes en karteltjes een beetje lekker op de omliggenden? Dan zit je goed. Schuurt het een beetje? Dan lig je misschien toch verkeerd; of een ander stukje ligt niet helemaal lekker. Dat kan natuurlijk ook. Zelfs als het soms net lijkt alsof je samen een leuk plaatje bent om naar te kijken. Als het voelt alsof je erin geramd bent door een kleuter, kun je beter even je positie heroverwegen.

En de puzzel is ook nog eens in beweging natuurlijk. Het is geen Ravensburger. Dus moet je goed blijven aanvoelen en aansluiten. De hele tijd. En soms besluiten dat het beter kan. Of anders. Vergeet ook niet rond te kijken of je nog andere puzzelstukjes ziet die erbij horen. Daar wordt het geheel completer van. En dat voelt gewoon lekker.

Totaalplaatje

Natuurlijk heb ik mezelf in al dat gepuzzel best wel leren kennen. Mijn stukje is ook wel degelijk veranderd over de jaren heen. Ik weet hoe ik beweeg en beweging maak in het geheel. Ik ben chronisch op zoek naar de essentie van dingen. Wat is eigenlijk het totaalplaatje van deze puzzel? En waarom dan? Ik verbind me aan anderen om samen het beeld af te maken. Daarin ga ik met plezier voorop, maar laat anderen voorgaan als ze daar klaar voor zijn. Ik vind het prima om in het midden of aan de randjes te liggen als de situatie daar om vraagt. Ik vind het trouwens ook heel interessant om mee te denken over de puzzel zelf.

Hobby blogger

En dat alles zonder een echt volwaardige vorm van theoretische onderbouwing. Ik doe het uit mijn onderbuik. Vanuit mijn verleden en mijn heden. Vanuit het grote plaatje en mijn zoektocht naar alle bochten en kronkels die het samenbrengen. En vanuit de overtuiging dat alles beweegt.

Altijd.

Mijn werkwijze komt nauwelijks uit een managementboek of training. Of vanuit mijn studie literatuurwetenschap, waarmee je, naar mijn bescheiden mening, nog steeds ‘niks kan worden’, behalve een ontzettend wollige hobby blogger.

Meissie

Het komt uit een samensmelting van popcorn verkopen aan een uitverkochte bioscoopzaal op zaterdagavond en het interviewen van de burgemeester van Zwolle of Henk Wijngaards, die me aan de telefoon steevast ‘meissie’ noemde. Het komt uit het voorbeeld van anderen die echt kneitergoed kunnen puzzelen en het opvoeden van mijn kinderen en hun uitdagingen om hun plekje te vinden in alles. Maar ook vanuit de zanglessen die ik neem om gewoon te leren loslaten dat de puzzel altijd maar netjes moet liggen. Het volgt uit de puzzelstukjes die ik verloren ben over de jaren en die ik zo graag nog bij me had gehad.

Het is een som der delen. Zonder rekenmachine en helemaal uit mijn hoofd. Ik vroeg niet veel en toch alles tegelijk. Ik wilde alleen maar gelukkig worden.

En dit was blijkbaar de manier.

---

ENGLISH

The puzzle

The past few weeks, I’ve had the chance to extensively and uncomfortably paddle around in my imposter syndrome again. Subjectively, one day I accidentally started building a career and I never really stopped. Not because I necessarily wanted to, and not because I thought I could. But it happened anyway, and it’s still going on today.

But honestly: I never really knew what I wanted to be when I grew up, except happy.

Card game

Meanwhile, I can genuinely stare open-mouthed at people with a well-thought-out narrative about the how and why of their career and all the underlying thoughts they present. Like a game of cards where beautiful new sets keep being added. Goal-oriented and deliberate. Impressive.

And then there’s me… The type who just grabbed something from the pile and thus, completely unexpectedly, completed a set of cards. I have a nice ensemble in front of me, which I am quite proud of, but could I say there was a plan behind it? I prefer to be surprised.

Puzzle

I’ve been told repeatedly in recent weeks that this is utter nonsense. That my motto, ‘I’m just winging it,’ can be archived under the category -nonsense-. I appreciate that enormously, but I still don’t feel it that way.

And I don’t think that’s something to be ashamed of.

We are all tiny pieces in a gigantic puzzle, each with our own corners and edges, colours and scribbles. My piece is no bigger or more beautiful than the others, and certainly not better. I believe the main thing is your place in the puzzle at any given moment, how quickly you are found, and whether you are capable of forming a suitable whole with the pieces around you.

Toddler

Partly, you do have some influence on that, of course. Shouting a little, waving, and working on your colours certainly increases the chance of being found. And how you click with the rest—you are the only one feeling the connection. Do your edges and serrations fit nicely with the surrounding ones? Then you are in the right place. Does it feel a bit abrasive? Then perhaps you are in the wrong spot; or maybe another piece isn’t quite fitting well. Even if it sometimes looks like you form a nice picture together. If it feels like you’ve been rammed into place by a toddler, you might want to reconsider your position.

And the puzzle is in motion, of course. It’s not a Ravensburger. So you have to keep feeling and connecting. All the time. And sometimes decide that it could be better. Or different. Don’t forget to look around to see if you can see other puzzle pieces that belong there. That completes the picture. And that just feels good.

The big picture

Of course, I’ve gotten to know myself quite well in all that puzzling. My piece has certainly changed over the years. I know how I move and create movement within the whole. I am chronically searching for the essence of things. What is actually the big picture of this puzzle? And why? I connect with others to complete the image together. I am happy to lead the way in that, but I let others go first if they are ready for it. I find it fine to be in the middle or on the edges if the situation demands it. I also find it very interesting to help think about the puzzle itself.

Hobby blogger

And all of this without a truly complete form of theoretical justification. I do it by instinct. Based on my past and my present. From the big picture and my search for all the twists and turns that bring it together. And from the conviction that everything moves.

Always.

My method barely comes from a management book or training. Or from my literature studies, with which, in my humble opinion, you still ‘can’t become anything,’ except a terribly woolly hobby blogger.

Girly

It comes from a fusion of selling popcorn to a sold-out cinema hall on a Saturday night and interviewing the mayor of Zwolle or folk singer Henk Wijngaards, who invariably called me ‘little girly’ on the phone. It comes from the example of others who are incredibly good at puzzling and from raising my children and their challenges in finding their place in everything. But also from the singing lessons I take just to learn to let go of the idea that the puzzle always has to lie neatly. It follows from the puzzle pieces I have lost over the years and wish I still had with me.

It is a sum of the parts. Without a calculator and entirely in my head. I didn’t ask for much, yet everything at once. I only wanted to be happy.

And this was apparently the way to make it happen.
 

(Scroll down for English version)

Terwijl ik met de muziek op standje honderdvijftig alle waxinelichthoudertjes sta af te stoffen met een natte lap, vraag ik me stilletjes af hoeveel mensen écht gaan controleren of het hier wel stofvrij is. Kijk, je zoekt het misschien niet direct achter me, maar ik vind het oprecht leuk om mensen te vermaken. Dus heb ik komende maandag na een teamdag mijn hele team uitgenodigd bij mij thuis. Voor een hap, een slok en wat light entertainment. Mochten we onverhoopt verzanden in een karaoke spektakel, dan kan dat ‘light’ er wel vanaf, maar vooralsnog is dat nog geheel open.

Zwabberend

Wat ik vervolgens dus niet kan uitstaan aan mezelf is dat ik niet gewoon de deuren open kan gooien en kan zeggen: ‘welkom, ik heb een druk bestaan, dus misschien is het niet super glimmend en spik en span, maar volgens mij mag dat de pret niet drukken!’

Nope. Dat kan ik niet.

Dus zo vond ik mezelf vandaag druk zwabberend en stoffend tussen het meubilair. Niet dat het smerig was ofzo. Maar het was ook niet smetteloos. En dat kan dus echt niet. Stel je toch eens voor dat er iets gevonden wordt van mijn poetskwaliteiten. Dat zou ik toch niet kunnen verkroppen.

Oer

Wat ik wel noodgedwongen los heb moeten laten is de heg. Rondom ons huis woekert  dat ding wat af. Het ziet er niet uit. Maar tijd en vooral zin ontbreken ons zo hard, dat het ding lekker welig blijft tieren. Heerlijk ‘oer’ laten we maar zeggen; natuur in vol ornaat.

Het is geen prikkelstruik, maar wel degelijk een doorn in het oog. Dus wat moeten ze wel niet denken… leuk mens, maar ze kan nog geen struik onder controle houden.

Gelukkig schemert het al, zodra ze komen.

Hitzone

Dit is wel degelijk onderdeel van een groter probleem. Ik zie er graag in control uit. Met een fulltime baan, een stel hersens dat regelmatig niet in staat is tot onthouden van belangrijke zaken (in tegenstelling tot alle pulp die wel gewoon blijft hangen… ik kan bijvoorbeeld de hele Hitzone 1993 CD nog meezingen) en drie kinderen die links en rechts het huis overhoop trekken, is dit natuurlijk een hopeloos verhaal. En ik hoor je denken, wauw, dat was een lange zin… dat klopt. Dat is precies wat ik bedoel.

Scouting blouse

Maar toch lukt het bijna altijd. Of nou ja, voor de buitenwereld lijkt het heel wat. Zo zei een moeder van een bevriend kind van onze zoon gisteren nog dat ik zo ontzettend gestructureerd ben.

Veeg mij maar op.

Zij weet niet dat ik vandaag een uur heb gezocht naar een scouting blouse die op miraculeuze wijze is verdwenen in ons huis. Niet gevonden overigens. Ze heeft geen idee dat ik mezelf echt een schouderklopje geef als het weer gelukt is om op tijd boodschappen in huis te hebben voor de hele week. Ze ziet niet dat ik mails en whatsappjes niet beantwoord, omdat ze precies op het verkeerde moment binnenkomen en ik er later nooit meer aan denk. Ze heeft geen idee van de staat van mijn keukenkastjes…

Stuiterbal

Hoe dan ook. Het probleem zit bij mij. Want wat boeit het eigenlijk hoe de heg erbij hangt? En wat maakt het uit als alle hapjes niet in vrolijk gekleurde aardewerkschaaltjes zitten? En wie kan het wat schelen dat het speelgoed werkelijk overal ligt in ons huis? Stuiterbal tussen de sterke drank? Is hier normaal.

Niemand boeit (zou de puber hier zeggen).

Plinten

En nu heb ik dus staan poetsen voor de kat zijn viool, omdat onze heg de waarheid alsnog verraadt. Waarschijnlijk is het feit dat we na een jaar of vijf hier nog steeds niet overal plinten hebben ook een stiekeme give-away. En ik vraag me ineens af of de koelkast met drinken eigenlijk wel een beetje toonbaar is van binnen….

Misschien is het ook wel prima als ze de echte Kim leren kennen. Zonder plinten en met een hysterische begroeiing rond het huis. Die Kim heeft ook best leuke aspecten.

Zoals een karaoke microfoon.

---

English

While I’m dusting all the tea light holders with a wet cloth, with the music turned up to one-hundred-and-fifty, I quietly wonder how many people are really going to check if it’s dust-free in here. Look, you might not expect it, but I genuinely enjoy entertaining people. So, this coming Monday, after a team day, I’ve invited my entire team over to my place. For a bite, a drink, and some light entertainment. Should we unexpectedly get bogged down in a karaoke spectacle, then that ‘light’ part might have to be dropped, but for now, that’s still completely open.

Mopping

What I subsequently can’t stand about myself is that I can’t just open the doors and say: ‘welcome, I have a busy life, so maybe it’s not super shiny and spick and span, but I think that shouldn’t spoil the fun!’

Nope. I can’t do that.

So that’s how I found myself busy mopping and dusting among the furniture today. Not that it was filthy or anything. But it wasn’t spotless either. And that simply won’t do. Just imagine if something was said about my cleaning skills. I wouldn’t be able to bear that.

Primitive

What I have been forced to let go of though, is the hedge. That thing is growing rampant around our house. It looks a mess. But we are so desperately lacking in time and, especially, inclination, that the thing just keeps flourishing nicely. Pleasantly ‘primitive’, let’s say; nature in its full glory.

It is certainly an eyesore. So what will they be thinking… nice person, but she can’t even keep a bush under control.

Fortunately, it will already be getting dark when they arrive.

Hitzone

This is definitely part of a bigger problem. I like to appear ‘in control.’ With a full-time job, a brain that is often unable to remember important things (in contrast to all the junk that just sticks… I can, for example, sing along to the entire Hitzone 1993 CD) and three children who are pulling the house apart left and right, this is of course a hopeless story. And I hear you thinking, wow, that was a long sentence… that’s right. That’s exactly what I mean.

Scouts blouse

But I almost always manage it anyway. Or well, to the outside world, it looks pretty good. For example, the mother of a friend of our son said yesterday that I am so incredibly structured.

Oh, come on…

She doesn’t know that today I spent an hour looking for a Scouts blouse that miraculously disappeared in our house. Not found, by the way. She has no idea that I genuinely give myself a pat on the back when I’ve managed to get groceries in on time for the whole week again. She doesn’t see that I don’t reply to emails and WhatsApp messages because they arrive at exactly the wrong time, and I never remember them later. She has no idea of the state of my kitchen cupboards…

Bouncy ball

Anyway. The problem lies with me. Because what does it actually matter what the hedge looks like? And what does it matter if all the snacks aren’t in cheerfully coloured porcelain bowls? And who cares that the toys are literally everywhere in our house? Bouncy ball between the liquor bottles? That’s normal here.

Nobody cares.

Skirting boards

And now I’ve been cleaning for nothing, because our hedge betrays the truth anyway. The fact that we still don’t have skirting boards everywhere after about five years here is probably also a giveaway. And I suddenly wonder if the fridge with drinks inside is actually somewhat presentable…

Maybe it’s okay for them to get to know the real Kim. Without skirting boards and with a hysterical hedge growing around the house. That Kim also has some nice aspects.

Like a karaoke microphone.

Als ik in het donker langs een appartementencomplex loop, zie ik achter alle ramen de lampen branden. Ik tel de ramen. Zestien stuks.

Overal achter deze ramen bevinden zich één of meerdere levens waar ik niets van weet. Mensen waarvan ik de namen niet ken. Er wordt gelachen om grappen die ik niet heb gehoord. Er wordt gehuild om verdriet dat ik niet heb gevoeld.

Ik voel me minuscuul klein. 

Eén appartementencomplex; zoveel meer dan ik kan bevatten. Hoeveel appartementencomplexen hebben we wel niet in de wereld? En hoeveel levens zal ik dus nooit aanraken? Van hoeveel mensen zal ik nooit weten wat ze beweegt en van hoeveel mensen zal ik nooit begrijpen dat ze de dingen doen die ze doen? De goede dingen, maar ook de slechte.

Vruchten

Mijn netwerk is niet klein. Familie, vrienden, collega’s, kennissen. Als je iedereen bij elkaar optelt, kom je al gauw in de tientallen of zelfs honderdtallen uit. Sommigen spreek ik dagelijks. Sommigen wekelijks. En soms heb ik iemand jaren niet gezien of gesproken, maar ik weet dat het moment van hereniging sowieso een goed moment zal zijn. Dan heb ik hele stukken van een ander leven overgeslagen, maar halen we die in met één avond wijn drinken.

Niets is vluchtiger dan contact en verbinding. Je moet het blijven voeden om te kunnen eten van de vruchten die het afwerpt. Ik maak graag en veel contact en doe moeite om het te onderhouden. Dat lukt soms wel, maar zeker niet altijd. Zo verloor ik vriendschappen vrijwel nooit met onenigheid, maar wel met warrigheid. Vergeten te reageren, vergeten te vragen hoe het nu is, vergeten er echt te zijn. De wil is er zeker, de uitvoering soms matig. Zeer matig.

Lichterlaaie

Zoals bij die zestien ramen waar ik langsloop, branden in mijn hoofd soms alle lampjes tegelijk. Staat op de ene plek de vaatwasser aan, ergens anders moet nodig eens gestofzogen worden, linksonder zit iemand te wachten op antwoord en ergens in een hoekje achter een bureau probeer ik nog even snel een werkopdracht af te ronden. Ondertussen breken mijn kinderen een van de kamers af met een voetbal en de aardappelen koken over terwijl ik een telefoontje pleeg over de gevelrenovatie die niet te plannen valt vanwege de regen. 

Ik voel me nog kleiner dan eerst. Als in alleen al mijn hoofd zoveel lampjes tegelijk branden… waarom staan we dan nog niet gezamenlijk in lichterlaaie?

Zichtveld

Soms denk ik wel eens, als ik lees over een ernstig ongeluk bijvoorbeeld, dat niemand zijn dag begint voor het onverwachte. Hoeveel mensen worden ’s ochtends wakker met een plan, maar eindigen die dag bijvoorbeeld in het ziekenhuis. Voor henzelf of voor een dierbare? En voor hoeveel van ons gebeurt dit compleet buiten ons zichtveld? 

De wereld is vol onbekenden en onvoorspelbare momenten. Dat maakt dat mensen soms naar het individualisme trekken denk ik. Dat is wat je kent en begrijpt. De rest is groot, vaag en onberekenbaar. Bij jezelf en de jouwen is het veilig.

Ik weet het niet. 

Er zijn miljarden mensen, met elk tientallen lampjes tegelijk aan in hun hoofd en hun huis. Maar al die lampjes geven licht en warmte. En soms ook kleur. Toen ik bij een huis aan huis blad werkte en dagelijks in contact kwam met nieuwe mensen, raakte ik ontzettend geïnspireerd door het concept passie. Iedereen die ik sprak had een mooi verhaal en wist hier vol overtuiging over te vertellen. Vuur en vlam in levende lijve.

Kerstboom

Al mijmerend loop ik verder. Ik passeer een woonhuis. Er staat al een kerstboom in de woonkamer; grappig. Maar waarom ook niet, denk ik bij mezelf. Nog meer lampjes. Waarom ook niet. Ik kan het aan.

---

ENGLISH

​As I walk past an apartment building in the dark, all the lights are on behind the windows. I count them. Sixteen. Behind all these windows are one or more lives I know nothing about. People whose names I don’t know. There is laughter over jokes I haven’t heard. There are tears over sorrow I haven’t felt.

​I feel infinitely small.

One apartment building; so much more than I can grasp. How many apartment buildings do we have in the world? And how many lives will I therefore never touch? Of how many people will I never know what moves them, and for how many will I never understand why they do the things they do? The good things, but also the bad.

Fruits

​My network is not small. Family, friends, colleagues, acquaintances. If you count them all, you quickly reach the tens or even hundreds. Some I speak to daily. Some weekly. And sometimes I haven’t seen or spoken to someone for years, but I know that the moment of reunion will be a good one regardless. I may have skipped whole chunks of another life, but we catch up over one evening of drinking wine.

Nothing is more fleeting than contact and connection. You have to keep feeding it to be able to eat the fruits it bears. I enjoy making contact and I make an effort to maintain it. Sometimes I succeed, but certainly not always. I almost never lost friendships through conflict, but rather through muddle. Forgetting to respond, forgetting to ask how things are, forgetting to really be there. The will is definitely there, the execution is sometimes mediocre.

Ablaze

​Just like those sixteen windows I’m walking past, sometimes all the lights in my head are on at the same time. In one spot, the dishwasher is running, somewhere else needs vacuuming urgently, in the bottom left corner someone is waiting for an answer and somewhere in a corner behind a desk I’m trying to quickly finish a work assignment. Meanwhile, my children are dismantling one of the rooms with a football, and the potatoes are boiling over while I’m making a phone call about the wall renovation that can’t be scheduled due to the rain.

I feel even smaller than before. If only my head has so many lights on at the same time… why aren’t we all already collectively ablaze?

Passion

​Sometimes I think, when I read about a serious accident for example, that no one starts their day expecting the unexpected. How many people wake up in the morning with a plan, but end that day in the hospital, for example. For themselves or for a loved one? And for how many of us does this happen completely outside our scope?

​The world is full of strangers and unpredictable moments. I think that’s why people sometimes gravitate towards individualism. That’s what you know and understand. The rest is big, vague, and incalculable. It’s safe with yourself and yours.

​I don’t know.

There are billions of people, each with dozens of lights on simultaneously in their heads and their homes. But all those lights give light and warmth. And sometimes also colour. When I worked for a local neighbourhood magazine and came into daily contact with new people, I became incredibly inspired by the concept of passion. Everyone I spoke to had a beautiful story and shared it with complete conviction. Fire and flame in the flesh.

Christmas tree

​Musing, I walk on. I pass a house. There’s already a Christmas tree in the living room; funny. But why not, I think to myself. More lights. Why not? I can handle it.

Trots schep ik tegenwoordig op, aan iedereen die het maar horen wil, dat ik nu op vijftien minuten fietsen van mijn huis werk. Hoe zalig dat is te combineren met kinderen en het avondeten, de bergen was en gewoon het algemene hardnekkige schuldgevoel van de werkende moeder. Hoe goed het ook is voor mijn beweging en meer van dat soort sociaal gewenst gemiemel. Ik doe er echt enorm cool over.

Toen ik vanmorgen weer stond te hannessen met mijn lange, beige waterdichte jas, om voor de zoveelste keer een poging te doen om niet al te druipend op kantoor te arriveren, voelde ik me lang niet zo geweldig.

Hermetisch

Allereerst, dat ding ziet er niet uit. En nee, ik heb heus niet de ambitie om altijd mooi door het leven te gaan, maar op de schaal van afgrijselijk en afzichtelijk scoort dit model hoog. Het is groot. Het is plastic. Het is vormloos. Het is gewoon niet sexy. 

Ten tweede, waterdicht werkt wel degelijk twee kanten op. Fietsen in een hermetisch afgesloten gewaad, blokkeert de luchtcirculatie dusdanig dat ik alsnog een soort van klam aankom. Plakkend en zwetend, wel te verstaan. Gewoon niet hoe je idealiter je werkdag begint, laten we maar zeggen.

En dan nog de capuchon. Natuurlijk fijn om je coupe te beschermen tegen wateroverlast, maar wie kan er nou fietsen met een capuchon op? Trek ik dat ding over mijn oren, dan zie ik direct links en rechts niets meer. Een onwelwillend individu zou me zonder moeite van weerszijden kunnen besluipen en zijn onwelwillendheid kunnen vertonen. Compleet uit het niets voor mij. Ik vind dat een onprettige gedachte.

Ik vind het ook gewoon heel lastig om te kijken of er iemand van rechts komt.

Luxe

Kortom, kommer en kwel. En de herfst is nota bene pas net begonnen. De bladeren hangen een beetje fifty-fifty aan bomen of rond onder mijn fietswielen op het glibberige fietspad. En de eikels vallen soms hard op je hoofd als je door een laan fietst.

“Lekker op het fietsje!’ Dat is wat veel mensen zeggen. En vooral ook ‘wat een luxe.’

Nou… Het is echt veel dingen, maar niet luxe. Heb ik meer rust en tijd voor de dingen die ertoe doen? Absoluut. Is het makkelijker om ‘even op kantoor’ af te spreken? Zeker. Voelt het best lekker om even te bewegen aan het begin- en einde van de werkdag? Zonder twijfel. Is het heel cool? Mwah. Gaat wel.

Te gek

Blijf ik desalniettemin opscheppen? Maar natuurlijk. En dan blijven de aanhoorders gewoon zeggen hoe jaloers ze erop zijn. Dan moffel ik die pokke jas gewoon vakkundig weg uit mijn verhaal en kan ik met een brede glimlach beamen dat het inderdaad te gek is. Dat fietsen.

Echt top.

---

ENGLISH

---

Rain coat

My latest hobby is boasting to everyone who will listen that I now work a fifteen-minute bike ride from my house. How wonderful it is in combination with children and dinner, the mountains of laundry, and simply the general persistent guilt of the working mother. How good it is for my physical health and more of that kind of socially desirable mumbling. I am acting very cool about it.

When I was fumbling again this morning with my long, beige waterproof coat, attempting for the umpteenth time not to arrive at the office dripping wet, I didn’t feel so great at all.

Hermetical

First of all, that thing is hideous. And no, I certainly don’t aspire to always go through life beautiful, but on the scale of atrocious and unsightly, this model scores high. It’s big. It’s plastic. It’s shapeless. It’s simply not sexy.

​Secondly, waterproof definitely works both ways. Cycling in a hermetically sealed garment blocks air circulation to such an extent that I still arrive somewhat clammy. Sticky and sweaty, mind you. Just not ideally how you start your workday, let’s say.

​And then there’s the hood. Naturally, it’s nice to protect your hairdo from water damage, but who can cycle with a hood up? If I pull that thing over my ears, I immediately can’t see anything left or right anymore. An ill-willed individual could easily sneak up on me from either side and display their malice. Completely out of the blue for me. I find that an unpleasant thought.

I also just find it very difficult to check if someone is coming from the right.

Luxery

​In short, doom and gloom. And autumn has only just begun. The leaves are hanging about fifty-fifty on trees or scattered around under my bicycle wheels on the slippery bike path. And sometimes acorns tend to fall hard on your head when you cycle through an avenue.

​”How nice! Just riding your bike!” That is what many people say. And especially “such luxury.”

Well… It’s really many things, but not luxury. Do I have more peace and time for the things that matter? Absolutely. Is it easier to arrange to “pop into the office for a moment”? Certainly. Does it feel quite good to get some exercise at the start and end of the workday? Without a doubt. Is it really cool? Meh. Could be better.

Fantastic

​Do I nevertheless keep boasting? But of course. And then the listeners just keep saying how jealous they are of me and my newfound joy in commuting. Then I simply expertly gloss over that darn coat in my story and can confirm with a broad smile that it is indeed fantastic. All that cycling.

​Really awesome.