Ik heb zojuist mijn kerstpakket(je) ontvangen. Dat is toch ieder jaar weer zo’n vol-verwachting-klopt-ons-hart-momentje. Het is maar een klein doosje, dus mijn angsten voor ingeblikt fruit en oneindig houdbare ragout verdwijnen al gauw. Een kerstkaart en een driehoekig doosje komen uit de verpakking tevoorschijn. Op de kaart staat iets over inzet en een aantal dankbetuigingen van een CEO die ik persoonlijk nog nooit de hand heb geschud. Het doosje laat nog wat te raden over. Er staat ‘Loop’ op.

Al gauw deins ik terug. De subtitel ’24 hour activity tracker’ schrikt me af. Activity tracker? Even googlen. Oh, het is een soort stappenteller. Nou ja, als ik dan toch aan het googlen ben, wat kost dat ding eigenlijk? Zo… dat is niet niks. Jammer dat ik hem nooit zelf uit zijn verpakking ga halen. Op zich houd ik namelijk wel van dure gadgets…

Ik ben onderdeel van een probleem zie ik later echter. Voor dit blogje ben ik even op zoek gegaan naar wat controverse rondom beweging op het werk. En wat blijkt, ik voldoe niet aan de norm. Er is namelijk een norm. Een norm met zijn eigen afkorting zelfs: NNGB (Nederlandse Norm Gezond Bewegen). De inhoud van die norm had ik al wel eens eerder gehoord: vijf dagen per week 30 minuten enigszins inspannend bewegen.

Ik houd niet zo van sporten. Daarnaast heb ik zittend werk. Ik heb wel twee kinderen, dat zorgt wel voor enige (onbewuste) activiteit en wandelingen achter een kinderwagen. Maar echt inspannend (lees: rennen, flink fietsen of iets met een bal of balletje), nee. Ik vind het niet leuk. Maar nu blijkt dat ik daarmee mezelf langzaam vermoord. Ik lees: “Als de gezondheid en fitheid van werknemers niet verbetert, dan liggen namelijk gezondheidsrisico’s op de loer: slechte conditie, stress, RSI, chronische aandoeningen en toenemend ziekteverzuim.” (bron) Ik voel me niet gestresst, mijn polsen werken nog prima en ik ben bijna nooit echt ziek. Moet ik me toch zorgen maken?

Los van of ik in beven zou moeten uitbarsten, zijn deskundigen ervan overtuigd dat we mensen in de benen moeten krijgen, want anders… Zo worden er allerhande handige tips voor werkgevers gegeven om het personeel te stimuleren iets meer te doen dan computeren. In de categorie open deur: laat je mensen traplopen en voorkom liftgebruik. Er staat niet bij hoe overigens. De trap versieren met ballonnen en de lift ‘vergeten’ schoon te maken? Andere opties zijn bijvoorbeeld parkeerplekken verderop, fietsplannen en interne mail ontmoedigen zodat mensen elkaar moeten opzoeken. Er is allemaal iets voor te zeggen. Ik vraag me af of het voor mij zou werken. Als ik mijn collega’s niet mag mailen, dan bel ik ze wel…

Sommige adviezen gaan verder. Werkgevers worden aangestuurd een diëtiste langs te laten komen waaraan werknemers voedingsadviezen kunnen vragen, werkplekken moeten worden ingericht met omhoog-omlaag tafels zodat je afwisselend kunt zitten en staan, er moeten pingpongtafels worden aangeschaft en natuurlijk zijn er nog de gratis zwem- en fietsabonnementen. De resultaten zijn er natuurlijk dan ook wel naar, als ik de experts mag geloven. “Nederland kan op jaarbasis een bedrag van €240 – 380 miljoen besparen op verzuimkosten. Vooral het stimuleren van intensief bewegen blijkt winstgevend. Naast minder arbeidsverzuim zijn er voor een bedrijf nog tal van andere positieve effecten: duurzame inzetbaarheid, verhogen productiviteit, sociale cohesie en een aantrekkelijker imago.” (bron) Dat is ongetwijfeld waar en ik durf het eigenlijk niet tegen te spreken.

Nu mensen zoals mijzelf nog aansporen om de luiheid los te laten. Een hele uitdaging. Mijn werkgever heeft het in elk geval geprobeerd. En dat vind ik bewonderingswaardig. Voor mij is er echter wel iets meer nodig dan een stappenteller met (dit lees je goed) ‘inactivity alert’. Wat precies, dat weet ik zelf ook niet. Die met ballonnen versierde trap lijkt me eigenlijk wel wat.