Ja, ja, ik ben er één. Aangenaam kennis te maken, Kim Stokkers, millennial. Lachen, hè? Ik hoor er helemaal bij. Die ongrijpbare generatie waarvan mensen niet zo goed bevatten wat ze beweegt, wat ze boeit (voor langer dan vijf seconden) en waarom ze de hele dag met een smartphone in de hand zitten. Het houdt mensen bezig. Want wij millennials zijn de leiders van morgen, zeggen ze. Dus het is belangrijk om te weten wat je te wachten staat op dat gebied. Zal ik, als ervaringsdeskundige, eens proberen er een lichtje op te schijnen?

Existentie
Maar voordat ik begin, ik hoor er maar nèt bij hoor. Het begint bij baby’s uit omstreeks 1980, helemaal tot aan kinderen die geboren zijn in 2000. Zelf ben ik uit ’83. Krap aan dus. Ik vind het nogal wat om kinderen uit zo’n twintig jaar wereldgeschiedenis in één generatie te proppen. Maar goed, wie ben ik. Ik zat laatst op de verjaardag van mijn neefje. Hij werd 18. Ik was ongeveer even goed met mijn smartphone en YouTube. Ik zat er alleen iets minder mee te pielen. Dus oké, misschien horen we toch bij elkaar.

Wat houdt onderzoekers dan bezig over de gemiddelde millennial? Dat zijn existentiële vragen als: wat maakt deze mensen blij? In de HR sfeer: hoe zorgen we ervoor dat we een aantrekkelijke werkgever zijn voor deze generatie en hoe kunnen we de talenten binnenhouden? En natuurlijk de potenties en vaardigheden van deze club. Een flinke kluif. En laten we eerlijk zijn, ook niet heel gemakkelijk te beantwoorden. Want even voor de duidelijkheid, we hebben het hier wereldwijd over 1,8 miljard individuen. Vrij veel mensen.

Nu
Laat ik dan vooral ook niet pretenderen voor al deze mensen te spreken, maar mijn mening is: #boring. Het is heus niet zo ingewikkeld. Onze gemeenschappelijke drijfveer is eenvoudigweg het moment. Ik, als rasechte generatie Y, leef in het nu. Ik wil nu nieuws, ik wil nu een foto kunnen maken van wat ik aan het doen ben, ik wil nu mijn gedachten in een appje kunnen stoppen, ik wil nu een antwoord op die ene vraag die in me opborrelt. Ik wil het nu, nu, nu. En snel ook. Ik wil op mijn telefoon in mijn agenda-app op het adres kunnen drukken in de afspraak en direct via Google maps vernemen hoe ver het rijden is. Iets moet vooral niet te lang duren, want dan ben je mijn aandacht alweer kwijt. Dan wil ik namelijk alweer iets anders; en wel nu.

Een echte millennial is verwend. Verwend door technologie, een extreem consument- en klantgedreven economie en waarschijnlijk de ouders. Dan zou je denken dat het een stelletje narcistische, egoïstische, machtslustige eikels bij elkaar zijn, maar dat is nu juist de grap. We zijn verwend en verwachten alles nu, nu, nu – en dat krijgen we ook! Waarom zit ik de hele dag op mijn smartphone? Dat ding vervult zo ongeveer iedere behoefte die er maar in me kan opkomen op een gelegen moment. Een paar dingen daargelaten uiteraard. Het ding produceert vooralsnog geen brownies, bijvoorbeeld.

Tijd over
Doordat onze behoeften en wensen sneller worden vervuld, houden we tijd over. Tijd om ons bezig te houden met de wereld om ons heen, of met het koken van heel erg verantwoorde biologische culinaire hoogstandjes en tijd om ons te ontplooien als mens. Soms denk ik wel eens dat we teveel tijd over hebben. Het resulteert namelijk met enige regelmaat in pretentieuze drukdoenerij om niks. Van stervende AH moestuintjes in de vensterbank, tot op zoek gaan naar je creatieve zelf met een cursus haken.

In de regel betekent het echter ook dat we lang niet zo individueel zijn als wel eens wordt vermoed. We nemen de tijd om samen te werken in een team en staan in feite de hele dag in verbinding met elkaar. Weliswaar niet fysiek, maar wel digitaal. We zijn ook lang niet zo oppervlakkig als soms wordt gedacht. We hebben tijd over, dus we staan graag stil bij het waarom van dingen. We willen de wereld een beetje mooier maken, als het even kan. En waarom? We verwachten plezier, voldoening en meerwaarde van het leven. Als de wereld mooier is, dan worden we daar toch allemaal vrolijker van?

Dus delen we. We delen vanalles op social media. Dingen waar we om moeten lachen, dingen waar we om moeten huilen, dingen waarvan wij vinden dat ze aandacht verdienen. En we delen spullen. We delen auto’s, ons huis en noem zo maar op. Bovendien houden we van Marktplaats en tweedehands spullen. Geven dingen een tweede leven.

Leiders van morgen
Dus die leiders van morgen, wat mogen we daarvan verwachten? Hoe kunnen organisaties zich wapenen tegen dit volk? Ik zou zeggen: go with the flow. Dat doen wij ook. Zorg ervoor dat je aantrekkelijk bent om voor te werken, door mensen ruimte te geven en kennis te delen. Zorg ervoor dat de sfeer goed is en dat er op gelijkwaardig niveau wordt samengewerkt en –gespeeld. Wees er zeker van dat mensen snel, efficiënt en aangenaam kunnen werken met de middelen die worden aangeboden. Niemand heeft iets aan haperende software, oude telefoons en trage computers. Als ik op mijn werk daar dag in dag uit mee geconfronteerd zou worden, zou dat voor mij reden zijn om te vertrekken.

De leiders van morgen sturen hun mensen aan op individuele kwaliteiten en hopen op synergie in hun team. Samen een resultaat behalen en daarmee de wereld mooier maken, dat is het ultieme doel. Dat we daarbij soms liever mailen dan langslopen, of tijdens een seminar ondertussen whatsappen met drie collega’s en twee vriendinnen, dat is een gegeven. Dat heeft met desinteresse of onpersoonlijk gedrag niets te maken. Dan zijn we gewoon in ons element. Het moet namelijk nu en snel. Snapt u wel?