“Mama, zullen we schooltje spelen?” Ik zit lui op de bank thee te drinken en met een schuin oog mijn kinderen in de gaten te houden. “Hm?”, antwoord ik afwezig. “Dan ben ik de mama en dan breng ik jou naar school”, oppert mijn driejarige dochter licht dwingend. Mijn hersenen denken ‘mwah, ik zat net zo lekker’; mijn mond zegt: “oké dan”. Ik laat me aan de hand meenemen naar de gang, waarna mijn dochter terugkeert naar de woonkamer en net iets te hard de deur dichtgooit. “Dàààg kindje, ik kom je straks weer ophalen.”

Jaloersmakend
Tot mijn enkels in de toet-toet-auto’s, my little pony’s en houten blokken sta ik te wachten tot ik ‘uit school’ (onze benaming voor de kinderopvang) gehaald word. Ondertussen is mijn dochter haar interpretatie van werken aan het uitvoeren in de kamer, wat zich uit in een hoop gekletter en geschuif op de salontafel. Als ze me weer komt halen, vraagt ze of ik haar heb gemist. “Ja enorm”, speel ik mee, terwijl ik me weer aan haar hand naar de bank laat leiden.

Mijn dochter verveelt zich niet gauw. De wereld is haar speelgoed en haar herinneringen en fantasie vormen het spel. Al zingend en neuriënd speelt ze dat ze een dokter, moeder, baby, patiënt, boer, winkelier, piraat of Disney prinses is. Soms samen met papa of mama, soms alleen en soms met een vriendinnetje. Jaloersmakend is het. Altijd wat te doen.

Zomerstop
Ondertussen zit ik op mijn werk in de zomerstop. Die bestaat niet echt, maar toch heeft hij zich stilzwijgend aangediend. Mijn agenda is bijna leeg en mijn mailbox ligt digitaal stof te verzamelen. Opruimen en klusjes ‘waar ik anders nooit aan toe kom’ heb ik al gedaan. Gelukkig heb ik bijna vakantie en kan ik daarna weer vertrouwen op de normale, aangename drukte.

Om mij heen hoor ik mensen roepen dat ik ervan moet genieten. Ik heb het toch zo druk gehad de afgelopen periode? Ik zou me verlost moeten voelen, in plaats van verveeld. Ik kan het gewoon niet helpen. Ik heb prikkels nodig; druk op de ketel. Ondertussen bezig ik me daarom met klusjes van collega’s en oogst ik naast bezigheidstherapie ook dankbaarheid. Win-win situatie.

Bore-out
Verveling is een sluipmoordenaar. Mensen die zich chronisch vervelen – en voor de duidelijkheid: daar hoor ik dus niet bij – riskeren een ‘bore-out’. Het internet waarschuwt voor psychische klachten en slapeloosheid. Dat heeft mijns inziens meer te maken met een soort taboe dan met het feit dat iemand zich verveelt. Je komt er niet graag voor uit dat je niks te doen hebt, maar voelt je ondertussen wel schuldig dat je geld zit te verdienen voor winkelen op Wehkamp.nl.

Tips
Tuurlijk, één dag is prima en twee dagen Youtube kijken en nieuws lezen is ook nog wel te doen, maar daarna moet er weer iets van zingeving op het programma staan. Voor mensen die zonder uitzondering tijdens het werk denken aan de naderende lunchpauze (nog drie uur en zes minuten), hoeveel minuten er voorbij zijn sinds er het laatst op de klok gekeken is en waar die leuke collega toch de hele tijd mee bezig is, staat het gapen nader dan het lachen. Voor hen die zich hierin herkennen, de volgende tips.

Tip één: kom ervoor uit. Ga naar je baas en geef toe dat je te weinig uitdaging hebt in je werk. Wedden dat je eerlijkheid wordt gewaardeerd? Je kunt dan direct samen een plan maken om je dagelijkse bezigheden weer wat draaglijker en uitdagender te maken.

Tip twee: ga een opleiding volgen. Zoek de uitdaging op door nieuwe dingen te leren en later toe te passen in je werk. Op de momenten dat je op werkdagen even niks te doen hebt, kun je de focus even op je leerstof leggen en houd je de dag interessant.

Tip drie: word een perfectionist. Doe alles wat je doet tot in de puntjes geperfectioneerd. Het geeft voldoening om een zeer strak eindresultaat op te leveren. Misschien ontdek je zelfs dat dingen anders en beter kunnen en kun je jezelf en je werk naar een hoger niveau tillen.

Tip vier: accepteer je lot. Laat het allemaal even los en laat je gedachten de vrije loop gaan. Misschien kom je ineens met geweldige ideeën of nieuwe inzichten. Staar gewoon even lekker naar buiten en relax.

Tip vijf: zoek een andere baan. Heb je werkelijk het gevoel dat je werk met de dag zinlozer wordt, zoek dan iets anders. Een kunstje voor de zoveelste keer herhalen wordt uiteindelijk saai. Een baan is maar een baan. Door jezelf in een nieuwe omgeving met nieuwe mensen en nieuwe werkzaamheden te begeven, geef je verveling voorlopig zeker geen kans.

Komkommertijdverveling
Aan komkommertijdverveling doe je natuurlijk niet veel met deze tips. Dat is gewoon een kwestie van ‘doorbijten’. Het maakt het er overigens niet minder gezellig op binnen de muren van ons kantoor.  Voor de sociale verbindingen is komkommertijd een prima instrument. Misschien moeten we overwegen om doktertje, schooltje of boerderijtje te spelen. Dan hebben we naast socializen ook nog wat interessants te doen.