Ik stapte bij een vrouwelijke collega achterin de leaseauto. Zij heeft dezelfde als ik, maar dan in XL uitvoering. Op de passagiersstoel nam een mannelijke collega plaats. Die begon opgewonden het dashboard te beroeren en maakte opmerkingen over de ‘middenconsole’ die er retro uitzag volgens hem. De bestuurster begreep net zo min als ik wat hier nu retro aan was. Alle benodigde knopjes zitten erop en dat klokje vonden wij niet lelijk, maar handig. De collega naast mij – ook een vrouw nota bene – gaf de man wél gelijk en riep iets over led-lampjes in haar auto.

Aanzien
In een wereld waar geleased wordt, zijn auto’s een serieuze aangelegenheid. Size matters, colour matters en led-lampjes matter (blijkbaar). Het merk matters ook behoorlijk. Zo heeft een Audi – liefst met een heel erg hoog nummer – aanzien en een Opel niet zo zeer. Mijn Toyota is duidelijk de financieel bewuste keus. Dat kan in elk geval op begrip rekenen onder collega’s. Status niet echt.

Voor vrouwelijke leaserijders lijkt de status die een leaseauto vertegenwoordigt over het geheel genomen dan ook niet zo belangrijk. Als er maar wielen onder zitten, het ding comfortabel rijdt en niet te duur is. Typische vrouwenoverweging. Velgen? Wat zijn dat eigenlijk? Maar hoeveel vakjes zitten erin? En zit er een make-up spiegeltje in de zonneklep?

Achterbank
Voor mannen, merk ik, is het soort leaseauto wel belangrijk. De situatie waar ik mee opende, vier collega’s in één leaseauto, heb ik onlangs ook in de omgekeerde variant meegemaakt; namelijk drie mannen en één vrouw. Voor je het weet gaat het over pk’s. En als je niet uitkijkt over bekleding, kofferbakruimte en of de achterbank ook plat kan. Ik voelde me bijna onveilig.

Of het compensatiegedrag is durf ik niet te zeggen. Ik geloof niet dat de auto per se groter moet zijn dan alle andere auto’s op de wereld. Duurder, sneller en luxer is wel vrij belangrijk. En blijkbaar het op- en neerklappend vermogen van de achterbank. Dat heeft met de maat van het uniek mannelijke lichaamsdeel weinig te maken denk ik.

Dit wordt ‘em
Ik heb er natuurlijk wel één: een collega met een auto die lijkt op een monstertruck. Maar wel tegen nul procent bijtelling. Dat moet een maas in de wet zijn. Ik ben er niet gerust op. Voor hem wel de reden om deze auto te kiezen in elk geval.

Het leasen van zo’n gevaarte is voor de start eerst uitgebreid op kantoor besproken. ‘Dit wordt ‘em’, zegt de collega in kwestie dan uiteindelijk glunderend naast een plaatje van zijn toekomstige bolide op het scherm van de laptop. Overigens gebeurt dit niet alleen als er een monstertruck wordt besteld. Alle collega’s doen dit als ze op het punt staan een auto te bestellen. Zo kreeg ik vrij recent nog een foto van een oranje Mini Cooper in mijn Whatsapp.

Als de nieuwe bak dan wordt afgeleverd, gaan we er ook met zijn allen naar kijken om iets te roepen over velgen, bekleding en kleur. Laatst hoorde ik zelfs ‘sportief stuur’. Echt waar, niet gelogen.

Geniepige constructies
Al met al zorgt het voor nogal wat bedrijvigheid binnen de organisatie, deze secundaire arbeidsvoorwaarde. Dan hebben we het nog niet eens gehad over geniepige constructies om nieuwe bijtellingsregelingen nét wel of juist niet te ontlopen, tanken vlak voor de grens en creatief boekhouden met privékilometers. Het houdt de gemoederen bezig.

Paraderen
Dat is maar goed ook. Want de gemiddelde leaserijder maakt van zijn auto een soort tweede huis. Er wordt in gegeten, gedronken, gezongen, in de neus gepeuterd, gebeld en ik ken iemand die erin slaapt als het zo uitkomt.  We staan verder met enige regelmaat naast elkaar te blinken in de file met onze mooie wagens. Dé plek om je statussymbool eens even lekker langzaam over de snelweg te paraderen, terwijl je semi-nonchalant met een arm uit het raam de andere voertuigen in je opneemt en denkt: ‘ik ben echt wel de coolste’. Wel jammer van dat retro middenconsole.