“Hoe gaat het?” Hij vraagt het semi-geïnteresseerd terwijl hij aan de benen van onze zoon trekt, die klagerig ligt te jammeren op de behandeltafel. Wij antwoorden iets. De assistente biedt een plaatsvervangend luisterend oor. Begrijpend knikt ze mee op onze opmerkingen. De arts draait het rechterbeentje van onze dreumes nog eens in en uit de kom. “Ja, nog lekker soepel, hè? Dat is mooi.” We gaan ervan uit dat hij het wel zal weten. “Ja, mooi”, reageren we daarom afwachtend op meer informatie die niet volgt.

Status
De dokter lijkt niet gehinderd te worden door enige vorm van empathisch vermogen. Het feit alleen al dat hij door zijn collega’s wordt aangekondigd als ‘de dokter’ (komt zo), geeft hem een status die in mijn oren het koninklijke c.q. goddelijke benadert. Ik weet zijn naam eigenlijk niet eens. Heeft hij zich wel voorgesteld?

Hij doet vandaag zijn status eer aan; komt fashionably twintig minuten te laat en vliegt door de afspraak heen. Dan maakt hij met enige tegenzin tijd voor wat vragen en beantwoordt deze staccato en zonder nuttige toevoegingen. Op de vraag of hij enig idee heeft over de termijn waarop onze zoon wordt geopereerd, lacht hij schouderophalend. “Geen flauw idee.” Oké dokter Begripvol, bedankt voor de info.

Snijden
Ieder zijn vak, zou je kunnen denken. Om in staat te zijn in kleine kinderlichaampjes te snijden, is het uitschakelen van menselijkheid misschien wel een vereiste competentie. Als hij maar goed is met een scalpel en een beetje handig met het in elkaar puzzelen van lichaamsdelen – in het bijzonder bij kleine kinderen – dan hebben we toch echt the right man for the job. Zijn opmerking in de trant van ‘oh, maar dat heb ik al zo vaak gedaan’ lijkt dit profiel te bevestigen. Dus we vertrouwen op zijn snijvaardigheid en accepteren de rest.

Karakter
Een bepaald type mens voor een bepaalde baan is niets vreemds. Als je al mijn collega’s op een rij zou zetten en een stukje over zichzelf zou laten vertellen, is het raden van hun functie geen ingewikkelde klus. Verkopers, consultants, ontwikkelaars enzovoorts, je haalt ze er zo uit. Hier en daar zit er misschien één op de verkeerde plek, maar over het geheel genomen zegt het dagelijks werk van een persoon veel over zijn karakter en andersom.

Gevangenis
Zo ben je als mens toch de gevangene van je aanleg. Het is natuurlijk wel een comfortabele gevangenis, want als je doet wat het beste bij je past dan kost het je waarschijnlijk de minste moeite om het goed te doen. Die comfort zone kent echter ook risico’s. Gaat het je te gemakkelijk af, dan word je slordig, vergeet je dingen, ben je niet meer helemaal scherp. Een beetje zoals de dokter, die vergeet zijn sociale vaardigheden aan te zetten, als hij niet in kinderlichaampjes staat te snijden. De comfort zone kan ook saai zijn; een herhaling van zetten. Een saaiheid leidt tot laksheid, verveling en zelfs afkeer op den duur.

Afstand
Een beetje afstand nemen van je aanleg en aangeboren competentiesetje kan dus helemaal geen kwaad. Nieuwe dingen bijleren, je werk als spannend ervaren en hier en daar wat gezonde onzekerheid houdt je alert. Als je buiten je comfort zone successen behaalt zal je bovendien des te trotser zijn op jezelf. Als je daarbij realistisch blijft en niet over één nacht ijs gaat, kun je veel bereiken.

Struikelen
Ik heb timide, confrontatie werende mensen zien uitgroeien tot uitstekende teamspelers met een uitgesproken mening. Personen die overal een mening over hadden, heb ik gracieus een stapje terug zien doen, ter bevordering van de sociale verbinding. Ik had vroeger een bloedhekel aan presenteren en tegenwoordig is het mijn dagelijks werk. Je kunt veel bereiken door juist buiten de gebaande paden te treden en af een toe te struikelen over een apart uitziende kiezel.

Oefenen
Ik betwijfel echter of onze aanstaande chirurg nog te redden is. Ik zou het niemand willen aandoen deze man in een functie te stoppen die werkelijk sociale vaardigheden vereist. Als verpleger, maatschappelijk werker of horeca medewerker zou hij zijn klanten, cliënten en patiënten waarschijnlijk de stuipen op het lijf jagen. We laten hem maar met zijn scalpel. Wat mij betreft blijft hij daar lekker mee oefenen totdat mijn zoon aan de beurt is.