“Wat is je algemene boodschap”, wordt mij gevraagd terwijl ik over mijn blog vertel. “Uhm…” Bek vol tanden. Ik schrijf graag en veel, maar over een algemene boodschap had ik nog niet nagedacht. “Ik denk dat ik altijd wel de ondertoon van ‘laten we nou gewoon normaal doen met zijn allen’ in mijn blogs heb”, concludeer ik daarom stellig maar stiekem onzeker. Er wordt tevreden geknikt. “Weg met de opsmuk en de poespas”, voegt mijn gesprekspartner eraan toe. Ja, inderdaad, wat jij zegt. Denk ik.

Motto
Een algemene boodschap. Je zult er maar een hebben. Hoe overzichtelijk is dat? Dat je gewoon altijd weet waar je voor staat, een eeuwig kader hebt om je meningen binnen te vormen en waarmee je nooit zonder gespreksstof zit. Je hebt immers altijd wel je algemene boodschap om op terug te vallen. Nou, ik vind het nogal wat. Het is een soort motto denk ik; iets om voor te leven. Dan is ‘doe maar normaal’ behoorlijk Hollands overigens. En niet per se mijn algemene boodschap.

Paardrijden
Zo heb ik bijvoorbeeld zo’n ®Dopper. Een waterflesje voor hippe mensen, waarmee je iets uitstraalt over duurzaamheid en een save-the-planet-achtige vibe om je heen creëert. Is niet echt categorie ‘doe maar normaal’. Soms draag ik ook mijn broek in mijn laarzen. Vind ik eigenlijk ook behoorlijk ver staan van ‘doe maar normaal’. Ik bedoel, waarom doen we dit in vredesnaam? Omdat er op iedere hoek van de straat een paard kan staan dat je dan zonder meer kan bestijgen? Ik kan niet eens paardrijden. Het geeft allemaal niet, maar ik doe dus ook niet normaal. Daar gaat mijn verhaal.

Visie
Maar de normaliteit terzijde. Een algemene boodschap, het is een puntje van aandacht. Voor individuen en voor bedrijven. Je moet ergens voor staan, anders gaat het nergens over. Dat hebben wij mensen, die niet gewoon normaal kunnen doen en elkaar hierover met rust kunnen laten, in ieder geval zo besloten. We noemen dat een visie. Een verzameling van uit het verleden vergaarde kennis, aangevuld met een beeld van de toekomst. Iets waar je in gelooft.

Nogal wat
Nogmaals, ik vind het nogal wat. Niets zo veranderlijk als de mens immers. Ben ik de ene dag de ene visie aangedaan, kan de andere dag een spontane gebeurtenis mij volledig op een ander spoor brengen. Je weet maar nooit. Best vervelend als je dat als bedrijf overkomt, eigenlijk.

Gedeelde visie
Een organisatievisie heeft nog een ander verraderlijk puntje en dat is het personeel. Als je als organisatie een visie hebt, dan moeten je werknemers daar uiteraard achter staan. Stel je voor dat McDonalds met ‘I’m Lovin’ it’ een hele vestiging vol personeel heeft dat geen hamburgers lust. Tsja. Dat is slechte reclame en nogal een gebrek aan gedeelde visie. Tenzij ze heel goed kunnen doen alsof ze het heerlijk vinden natuurlijk.

Populariteit
Aan het formuleren van een visie is bovendien nog heel wat gelegen. Het heeft te maken met cultuur, vooruitstrevendheid, kennis en aanzien. Dat laatste is vrij interessant. Ben je een grote speler op de markt (of een populair individu) dan kun je jezelf voorzien van een vlijmscherpe visie, waar misschien niet iedereen zich zomaar in kan vinden. Met zo’n visie maak je jezelf onderscheidend en interessant en omdat je je plekje al verworven hebt, zullen mensen dit toch accepteren. ‘Oh, deze supergave rockster vind het belangrijk om met vijftien hamsters te slapen op een kussen van eikentwijgjes. Boeiende visie op nachtrust!’ Ben je een gemiddeld speler op het populariteitsspeelveld dan zal je visie waarschijnlijk meer aansluiten bij sociaal geaccepteerde normen.

Zieltjes
Uiteindelijk gaat het erom dat je met je visie de juiste zieltjes wint, voor jou of voor je bedrijf. Mensen die zich kunnen vinden in jouw visie sluiten zich bij je aan. Fijn voor het werven van klanten, nieuw personeel of het sluiten van langdurige vriendschappen.

Normaal
Al met al doet de algemene boodschap er dus echt wel toe en is het de moeite waard om erbij stil te staan. Die van mij is in elk geval nog niet definitief. Dat neemt niet weg dat ik het nog steeds wel fijn zou vinden als we met zijn allen gewoon een beetje normaal zouden doen. Al heb ik dan direct niks meer om over te schrijven.