Ik was het overzicht kwijt. Er kwamen links en rechts mailtjes aan. Over dingen waar ik al iets mee kon, dingen waar ik iets mee had moeten doen en dingen die pas later aan de beurt konden komen. Allerlei verschillende onderwerpen, allerlei verschillende mensen. De muziek van mijn mailbox was een kakafonie van vragen, opdrachten en uitzoekklusjes. En diegene die het hardst kon zingen kreeg voorrang.

Prettiest inbox
Niks voor mij. Een collega zei onlangs nog in een Engelstalige vergadering dat ik ‘the prettiest inbox I have ever seen’ had – hetgeen op een bulderend gelach van een Ierse collega kon rekenen (‘dirty mind is a joy forever, sorry…’). Maar de prijzende collega had wel een punt hoor. Ik ben nogal opruimerig wat mail betreft namelijk. Afhandelen, archiveren, klaar.

Dat mijn inbox zo vol stroomde voelde dus behoorlijk belagend. Ik was de controle kwijt. En hoewel ik van nature een groot aanhanger ben van de kreten ‘komt wel goed, joh’ en ‘accepteren, loslaten’, blijkt dat ook in mij een control freak huist. Maar een heel kleintje hoor.

Gezellig
Mijn ‘flexplek’ op het werk is bijvoorbeeld één grote janboel van papieren, draden, doosjes  en boeken. Een verzameling van alle creatieve geesten die er af en toe plaats nemen. Dat vind ik dan wel weer gezellig en het stoort me totaal niet.

Kerstboom
Mijn kerstboom is ook alles behalve gestructureerd. Gekleurde lampjes, een samenstelling van ballen uit verschillende dozen, snoepgoed en één slinger. Zie ik kerstbomen van andere mensen, dan denk ik ‘wow, dat ziet er echt heel georganiseerd, chique en over nagedacht uit’. Maar goed, van de mijne word ik oprecht vrolijk.

Innerlijk ben ik eigenlijk zoals mijn kerstboom. Om een beetje te kunnen functioneren op het werk, de kinderen op te kunnen voeden en enigszins een fatsoenlijk huishouden erop na te houden, is controle mijn enige instrument. Vandaar dus ook die pretty inbox.

Worstelen
Nou is controle op het moment een hot issue om mij heen. Zo zie ik hoe steeds groter wordende bedrijven worstelen met het vrijlaten van werknemers (bijvoorbeeld in zelfsturende teams, op social media of met ‘het nieuwe werken’), zonder de controle te willen verliezen.

Valt ook niet mee. Je zult als organisatie maar duizenden mensen in jouw naam aan het werk hebben die allemaal op eigen houtje beslissingen nemen en met elkaar – of erger nog – de buitenwereld communiceren. Dat moet een keer misgaan.

Eén slinger
Zou kunnen. Als mensen van binnen én van buiten zouden zijn zoals mijn kerstboom, dan is het risico aanzienlijk. In de praktijk is echter bijna niemand van buiten zoals mijn kerstboom. Van buiten weten we heus wel dat je eigenlijk niet in honderd verschillende kleuren, omgeven door snoepgoed en met maar één slinger voor de dag kunt komen. We weten heus wel dat er een gestyled voorkomen en aangepast gedrag van ons wordt verwacht. Zeker op de werkvloer.

En de mensen die dat niet weten – of willen weten – krijg je toch met geen mogelijkheid onder controle. Die staan volledig overtuigd uitgedost in alle kleuren van de regenboog in het leven. Daar kun je eigenlijk alleen maar bewondering voor hebben.

Creatieve chaos
Als de innerlijke gekleurde kerstboom er af en toe dan dus toch tussendoor piept, houdt dat het waarschijnlijk zelfs interessant en vernieuwend. Aan een klein beetje creatieve chaos is nog nooit iemand doodgegaan.

Zolang het zich maar niet in mijn mailbox afspeelt.