We gaan ons huis verraden – uh, ik bedoel verkopen. De afgelopen weken stonden in het teken van hypotheekadvies, makelaarsbezoeken, stylingshulp en uiteindelijk een multifunctionele fotograaf met meetapparaatje. Van al deze mensen vond ik de styliste het pijnlijkst. ‘Dit mag hier niet, dat moet weg, dit moet je repareren, er staan teveel spullen op je kasten.’ Met pen en papier hobbelde ik achter haar aan en schreef blaadje na blaadje vol. Na al het advies wonen we in een soort ziekenhuis met Tiffanylampen. Daar durfde ze denk ik niets over te zeggen.

Kruimeldief
Wel mooi was het duidelijke verschil tussen mannen en vrouwen nadat de styliste de deur uit was. Manlief merkte vrijwel direct op: ‘wat fijn om te horen dat iedereen ons huis zo mooi vindt, hè?’ Ik had alleen maar de negatieve dingen gehoord – over teveel spullen en het feit dat je blijkbaar geen kruimeldief mag hebben – en helemaal gemist dat ze het een mooi huis vond. Achteraf gezien had ze daar inderdaad wel iets over gezegd. Denk ik. Iets over veel licht. ‘Kunnen die gordijnen niet verder open?’

Kanten gordijntjes
En nu zijn er dus foto’s gemaakt en komen we met ons hebben en houden op het web. Dan kunnen alle buren ongegeneerd bij ons binnen kijken, zoals wij dat ook doen als zij hun huis op Funda zetten. Dan ziet iedereen dat onze zoon van Thomas de trein houdt en dat onze dochter een jongensachtig dekbed heeft, maar wél kanten gordijntjes. Nu maar hopen dat de styliste gelijk had. Dat lege bovenkanten van kasten en een kaal aanrechtblad kijkers (of liever nog: kopers) naar ons huis lokken.

Appeltaart
Mensen zijn echt vreemd. Kunnen zichzelf niet in een huis zien wonen als er teveel persoonlijke spullen van de huidige bewoner te zien zijn. Zoals iemand laatst zei: ‘het is echt de trend nu, die lege huizen. Vroeger hoefde het alleen maar een beetje naar appeltaart te ruiken.’ Helaas merk ik ook aan mezelf dat de geur van gebak niet genoeg is. Een huis moet er inderdaad een beetje opgeruimd uitzien als ik de foto’s zit door te bladeren. Als overal rotzooi ligt dan vind ik het laks, lui en ongeïnteresseerd van de verkoper. Dan twijfel ik ook direct aan de verdere staat van het huis. Alsof de balken van het plafond op instorten staan, omdat deze mensen niet goed zijn met spullen in een kast smijten.

Doosje
Het circus moet nog losbarsten, maar ik vind het vreemd en spannend tegelijk. Ik zal het huis wel missen. Ons eerste echte huis. Alsof je een doosje met herinneringen weggeeft aan een ander. En hoopt dat ze er geen nieuwe vloer in leggen (doodzonde).

Bad
Maar we gaan op naar beter. We moeten het nog vinden, maar dát is het plan. Dan nemen we afscheid van dat leuke bad waar je met zijn vieren in kan en het uitzicht vanuit de woonkamer en dan gaan we iets nieuws opbouwen. Heel ergens anders.

Waar ik wel weer gewoon een kruimeldief mag neerzetten.