Die auto’s staan er nu al twee dagen. Met een rood kaartje erop. Stout. Foei. Niet doen. Ze doen het toch. Het zijn Duitsers. Op vakantie in een Nederlands vakantiepark. En het kan ze niks schelen. Dat er regels zijn enzo. Die auto’s laten ze lekker staan. Hoeven ze niet zo ver te lopen als ze even met hun dikke bolide ergens bradwurst en sauerkraut willen gaan kopen.

Asociaal.

Maar dat zie je wel meer op zo’n plek waar we met zijn allen samenkomen. Bijvoorbeeld in het zwembad of de zogeheten ‘jungle dome’. Overspoeld door menselijk gekwetter en gekwaak, zonder omzien naar omstanders. ‘Ik zie dat jij weer aan je kin hebt gezeten?’, hoorde ik net een man geërgerd in het openbaar tegen zijn toch al niet zo aantrekkelijke vrouw zeggen. Ze antwoordde een schuldbewuste ‘ja…’. En ik maar denken: ‘getver, wat zou ze aan haar kin hebben?’

Twee tellen

En wat te denken van het doordouwen en tussendoor wringen. Toegegeven, mijn peuter van twee is niet de snelste, maar je hebt vakantie in hemels naam. Ontspan! Dan ben je verdorie twee tellen later bovenaan dit klimtuig van touw midden in de market dome. Heb je een afspraak daarboven of zo, man van vijfenveertig?

Geholpen

Toen ik dus net een persoonlijkheidstestje zat te maken was ik niet in mijn meest menslievende stand. ‘Sommige mensen kunnen gewoon niet meer geholpen worden’, was één van de stellingen die werd gepresenteerd. Mijn gevoel schreeuwde ‘inderdaad!’, maar mijn hersenen wisten het nog te matigen naar een ‘dat zal toch wel meevallen…?’.

Ikke ikke

Nou ben ik over het geheel een menslievend en optimistisch type. Ik zie graag het beste in mensen en geloof ook dat een glimlach en beleefd gedrag een ieder ten goede komt. Inlevingsvermogen vind ik één van de belangrijkste eigenschappen van de mens. Het verbaast mij vaak dat anderen deze mening echter niet is toegedaan. Dat het ‘ikke ikke gedrag’ dat zich sinds de peuterjaren in de mens manifesteert, niet is geëvolueerd tot een volwassen aangepaste houding gebaseerd op respect.

Darwin-verantwoord

Ja, ik ben natuurlijk ook niet gek. Weet ook wel dat mensen in principe altijd overwegen hoe ze zelf het beste uit een situatie komen. Op mijn werk noemen we dat ‘what’s in it for me’. Dé factor waar je rekening mee moet houden als je iets bij je publiek over de bühne wilt krijgen. Is natuurlijk ook heel Darwin-verantwoord enzo. Maar ik vind het gewoon zo smerig om het in de praktijk toegepast te zien. Vunzig bijna, hoe mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn. Of met de kin van hun partner dan.

Sprintje

Zo’n vakantiepark is dan weer een keiharde reality check. Dat anderen net even iets eerder bij de supermarkt kassa willen – moeten? – zijn en een sprintje trekken of zich strategisch links opstellen in plaats van rechts. Dat er honderd stoeltjes in het zwembad bezet zijn met handdoeken, maar geen lijfelijke aanwezigheid vertonen. Dat de serveerster van het restaurant in discussie moet met een echtpaar dat met zijn tweeën een tafel voor acht mensen in beslag neemt. ‘Maar waar moeten wij dan zitten? Bij vreemden aan tafel?!’

Aparte bestemming

Dat er dit soort onaangepaste rakkers rondlopen, voegt ook eigenlijk geen jota toe. De wereld wordt er alles behalve beter van. Dus what’s in it for me? Geen klap. Wat mij betreft mag iedereen die zich niet normaal gedraagt vanaf nu niet meer op vakantie in een normaal vakantiepark. Laten we daar een aparte bestemming voor verzinnen. ‘Self centered parcs’ of iets dergelijks. Een plek waar je gewoon lekker van alles een wedstrijd kunt maken, overal maling aan kunt hebben en je de auto in je bungalow kunt parkeren als je daar zin in hebt.

Gat in de markt. Ik ga nú die Duitsers vast tippen.