Nou ja, zeg. Zo word je nooit eens ergens voor uitgenodigd en zo ben je ineens dé vergadertijger van het gebouw. Dit overkwam mij een maand geleden toen ik een nieuwe functie kreeg. Ik hobbel van ‘meeting’ – dan klinkt het extra belangrijk – naar overleg. Echt tijd om te werken houd ik niet over, want de rest van de dag ben ik mails aan het beantwoorden. Ik zie er echt ontzettend druk, druk en nog eens druk uit.

Mondhoeken
Nou heeft vergaderen een nogal negatief imago. ‘Al dat gezever over niks’; je hoort het de mensen denken. ‘Knopen doorhakken’ willen ze. ‘Het echt ergens over hebben.’ En ondertussen bij iedere vergadering aansluiten met de mondhoeken naar het zuiden en de armen over elkaar. Maar wél erbij gaan zitten dus. Om een punt te maken met die mondhoeken van ze.

Rondvraag
Nou heb ik slechts een maand fulltime vergaderervaring, maar ik heb ontdekt dat het leven niet ophoudt als je een vergaderkamer inloopt. Ik was – compleet in overeenstemming met mijn licht cynische aard – ook altijd sceptisch over het oeverloze ge-blabla en tergend langzaam afhandelen van agendapunten. Om over de rondvraag nog maar te zwijgen.

Sky radio
Maar in de praktijk heb ik er al heel wat van opgestoken en zelfs wat ‘bereikt’ (ik ben inmiddels zo corporate dat ik er zelf misselijk van word). En dat zonder dat mensen gillend de ruimte zijn uitgerend, omdat ze liever mails willen kunnen beantwoorden met Sky radio als muzikale omlijsting.

Jolig
Toen ik onlangs ook nog koffie, cola en koek had laten aanrukken voor dé meeting van de maand was de stemming zelfs jolig te noemen. We vlogen door – de meeste – onderwerpen heen als een mes door zachte boter. Er volgden zelfs complimenteuze mails. Dankzij de koekjes wellicht? Overigens was er ook gewoon – redelijk terechte – kritiek van de gebruikelijke mondhoeken. Voor de continuïteit, laten we maar zeggen.

Stroom
Maar ik ben er wel uit: door mijn aderen kolkt een verwoestende rode stroom vergadertijgerbloed. Opgezweept door agendapunten, onleesbare presentaties en spreadsheets, lauwe koffie uit een kan en onbestemde takenlijstjes. En dan gruwelijk met elkaar ‘van gedachten wisselen’, ‘standpunten verdedigen’ en ‘argumenten weerleggen’. Lekker man. Ik wil nooit meer iets anders.

Iemand nog een koekje?