Ik staar naar een scherm met een stuk of zeven vragen. Zeven oprechte vragen. Categorie: ‘wat is een werknemer?’ Dat soort existentiële problematiek. In mijn zoveelste online overleg van de week dat aan elkaar wordt gelijmd door een powerpointachtige constructie, probeer ik chocola te maken van de bedoeling van deze slide. “Are you looking for an answer from us?”, probeer ik voorzichtig. “Oh no, not right now. We don’t need to know the answers to everything, right?”

“Right…”
Ik leun weer wat verder achterover. Blijkbaar is deze ‘meeting’ een hoorcollege. Ik nip ontspannen aan mijn koffie, terwijl stereotype blond meisje met weinig charmante Scandinavische naam vier keer in gevarieerde bewoordingen herhaalt dat we nog een discussie zullen starten en er nog een vervolgmeeting komt.

“Great.”

Slurp.

Lunch
En dit is niet de eerste keer dat ik mijn tijd verdoe met een headset op. Er wordt nogal wat overleg gepleegd in een internationale organisatie, omdat je niet zomaar langs iedereens bureau kunt lopen. Overal is een meeting voor nodig. Daar is ook wel wat voor te zeggen.

Wat mij alleen net iets te vaak overkomt is dat in deze meetings, die doorgaans meer bedoeld zijn als powerpointvoorleesuurtje waarbij ik gerust mijn lunch kan opeten, niks wordt behandeld dat ik niet al wist. Introductie van één of andere website? Ja, die had ik eergisteren zelf al gevonden; toen ik hem nodig had. Cijfertjes en getallen? Ja, die had ik al van mijn manager gehoord. De koers die we gaan varen? Yes, got it, werd in die andere meeting ook al behandeld.

Hopeloos zonde.

Ambigu
Nu is het zo dat ik zelf ook eigenaar ben van zo’n dergelijke bijeenkomst. Daar komen toch zeker zo’n tien man op af. We bespreken verkoopresultaten, klanttevredenheidscijfers, de planning voor de producten en allerhande gerelateerde, dan wel niet gerelateerde zaken. De houding van zeker zestig procent van de deelnemers ten opzichte van deze vergadering is op zijn zachtst gezegd ambigu.  Ze vinden het niet zo nuttig en toch nuttig tegelijk.

Ik voel hun pijn. Het is ook maar zelden dat ik iets opsteek van dit overleg. Als iets echt mijn aandacht nodig heeft dan bereikt dat mij ook wel voor of na deze bespreking. Geloof me, ze weten me te vinden. Dus is ook deze zes wekelijkse herhaling van zetten een opsomming van zaken die ik al wist. En dat geldt voor de meeste aanwezigen.

Intonatiecursus
Maar om er nou mee te stoppen? Dan heb je toch het gevoel dat je misschien iets mist. Dat je geen weloverwogen beslissingen neemt en mensen niet betrekt. Ik ben daarbij ondertussen één van de beste powerpointvoorleesmoeders op aarde. Agendapunten, diagrammetjes, bulletpoints, ik lees ze voor als een nachtegaaltje dat zojuist terug is van een intonatiecursus. Zoiets hang je niet zomaar aan de wilgen.

Dus voorlopig kan ik me er wel in vinden. ‘We don’t need to know the answers to everything’. Dan kan ik lekker blijven oefenen met voorlezen. Dat is dan weer leuk voor thuis.