Ik sta in de file. Buiten is het koud, miezerig en er staat vrij veel wind. Ik kruip over de A1 in mijn grijze auto. Eerder deze week reed ik vrolijk 130 op dit stukje snelweg en stond er een prachtige regenboog te schitteren in de weilanden naast mij, terwijl mijn zilveren bolide fonkelde in het zonlicht. Nu is er niks dan kruipende grijze muizen auto’s met klapperende ruitenwissers, in het halfduister.

Gezellig.

Ik treuzel met mijn auto op een gevaarte over de snelweg af. Het is een brug, zo blijkt. Er steekt een lange rij kromgebogen voetgangers over van links naar rechts. Ik weet niet waarom, maar het beeld verrast me. Ik vraag me af waarom er opeens zoveel mensen op deze brug zijn. Zoveel grijze muizen mensen in grijze muizen jassen.

Zo somber ook?

In een fractie van een seconde fabriceren mijn hersenen oplossingen voor het scenario. Misschien leidt deze brug naar een begraafplaats? Brengen deze keurig in een rij geformeerde figuren iemand naar zijn laatste rustplaats?

Zo verdrietig.

Of zijn het fabrieksarbeiders die de fabrieken aan de overkant instromen. Lunchtrommel onder de arm geklemd. Mond en neus in de sjaal gedrukt tegen de walmen uit de schoorstenen?

Zo noest.

Is het een stille tocht? Voor een meisje dat vorige week van deze brug sprong, nadat het leven haar eens te meer te grazen had genomen? Dat meisje, waarvan iedereen altijd zei: ‘wat een lief kind is dat toch.’

Zo adembenemend.

Ik kijk naar links. Een station. Het is gewoon een station. Waar drommen mensen in één keer worden uitgeladen. Waar drommen mensen in één rij de brug oversteken van reis naar bewoonde wereld.

Zo saai.

Zo ontzettend saai.

Ik zet de radio wat harder, schuifel onder de brug door en kijk uit naar een regenboog.