Vol overvloed is er geschreven
In zinnen die betogen
De ogen zogen
Woorden bij het leven
Maar worden straf bedrogen

Want geen woord leert spreken
In het gat nabij de wanhoop
Waar je gedachten breken
Is er voor leegte niets te koop

Schelden, verwensen, de haat
Alles daar misstaat
Kent zijn grenzen
Ontkent het verwensen
Ontduikt de mensen
Want niemand weet precies hoe laat
De klok van morgen slaat

Het wachten in dat gat
Luisterend of iemand weet
Iemand spreekt hoe of wat
Je zegt, zodat je het vergeet

Waar je elkaar opraapt
Daar zijn woorden overbodig
Niet nodig
Alleen de zachte wacht
Of je misschien vannacht
Wel slaapt

---

The words have overflown
In sentences that sing
Our eyes taking it in
Where meanings have just grown
Still, none of it was shown

For no word teaches you speech
In the void close to despair
Where your thoughts are breached
Nothing to be bought but air

To curse, to swear, the hate
It is all out of place
Knows it’s limits
Denies all bits
Of people’s grits
Because no one knows what time
Reality fits the rhyme

Waiting in that gap
Listening to hear who knows
If anyone can grasp
The words that mend the blows

Where you pick the other up
Is where you speak no more
What for?
When in the silent wait
You merely contemplate
If the sleeplessness will stop