Paradijsvogels

Rusteloos zit ik op de bank naar een knipperende cursor te staren, terwijl de poes naast me op de bank haar vacht zit uit te spoelen met haar tong. Ik heb niets te zeggen en zit toch vol met gedachten. Misschien genoeg te zeggen, maar niks van voldoende waarde. Dan kun je beter je mond houden, heb ik altijd geleerd. 

Het treft ook wel, want ik kan niet zo goed tegen praten omdat het moet. Koetjes die kalfjes baren in het open weiland van de ongemakkelijke stilte. Het weer, reclames, het werk, de kinderen. Allemaal dankbare onderwerpen als het echt ergens over gaat. “Door dat rotweer is de hele overkapping van mijn huis gewaaid”. Zinvolle informatie voor mensen die overwegen te overkappen. “Lekker weertje he?”. Zinvol voor precies niemand.

Ja, toegegeven, ik doe het zelf ook hoor. Sta je weer op zo’n onhandig kruispunt van onzekerheid, met iemand waar je eigenlijk niets van weet, een beetje te hannessen met je comfort zone en dan floept het er soms zomaar uit: “veel warmer dan ik dacht dat het zou worden vandaag.” Achteraf verplaats ik me dan vaak direct in die ander, die mij ook haast niet kent, en zijn of haar vermoedelijk complete desinteresse in mijn verwachtingen rondom de temperatuur vandaag, en sla mezelf dan psychologisch hard op mijn achterste. Foei toch.

Ditjes en datjes. Mensen die het beheersen zijn goed op feestjes. En in groepen. Echt van die gangmakers zijn dat. Ze redden zich ook goed in de lift en de wachtkamer. Ditjes en datjes zijn de sleutel tot sociaal succes. Dat is op zich dan wel weer waardevol, maar de verspilling van ditjes en datjes is zo troosteloos om te beluisteren. Zeker van een afstandje. 

Hoe mooi zou het zijn als we goede gesprekken hadden op iedere borrel. En louter waardevolle presentaties op het werk. Niet omdat het moet of hoort, maar omdat het echt wat toevoegt. Omdat het iemand raakt of net iets meer vertelt dan we eigenlijk al wisten. Een wereld zonder koetjes en kalfjes, maar met paradijsvogels en hún kuikens. Dat wordt zingen in plaats van kakelen. 

Mijn cursor knippert nog steeds, maar nu achter deze tekst. Is dit dan zinvol? En wie meet dat dan? Mijn hoofd is ietsje leger, maar de strijd is nog niet gestreden. Misschien laten we soms ook wel gewoon terloops wat woorden lopen om ruimte te maken voor het echte werk. Zolang de kraan blijft stromen, loopt de emmer immers vanzelf een keer over. 

Ach weet je wat, laat maar stromen ook. Wat weet ik er eigenlijk van. Mijn koetjes en kalfjes zijn in elk geval weer even buiten geweest. Paradijsvogels ben je waarschijnlijk zo kwijt.

---

Big Words

Restlessly, I sit on the couch staring at a blinking cursor, while the cat next to me is vividly rinsing her fur with her tongue. I have nothing to say and yet I am full of thoughts. Enough to say perhaps, but nothing of value. Then you better keep your mouth shut, I’ve always been taught.

It suits me, because I have trouble talking about nothing. Trouble shouting small talk into the open pasture of awkward silence. The weather, commercials, work, kids. All rewarding subjects when it really matters. “Because of that bad weather, my entire roof was blown off my house”. Useful information for people who are considering roofing their house. “Nice weather out there, isn’t it?”. Adds value to exactly nothing and no one.

Yes, I admit I am guilty as well. Standing at the awkward crossroads of uncertainty, with someone you don’t actually know anything about, fiddling with your comfort zone a bit and then sometimes it just pops out: “much warmer than I thought it would be today. ” Often afterwards I immediately put myself in the position of that other person, who also hardly knows me, and his or her presumably complete disinterest in my expectations about the temperature today. I then psychologically hit myself hard on the behind. Bad girl.

Chatting about just this and that. People who master it are good at parties. And in groups. They warm the room up and also manage well in the elevator and the doctors waiting room. ‘This and that’ is the key to social success. That in itself is valuable, but the waste of these ‘this and thats’ is so cumbersome to listen to. Certainly from a distance.

How nice would it be if we had good conversations at every drink. And only valuable presentations at work. Not because it has to or should be done, but because it really adds something. Because it touches someone or tells a little more than we already knew. A world without small talk, but with big words that fill our hearts. Will we then be singing instead of cackling? 

My cursor is still blinking, but now behind this text. Does this add value? And who measures that? My head is a little emptier, but the battle is not done. Maybe sometimes we just casually let some words flow to make room for the real thing. After all, as long as the tap continues to flow, the bucket will automatically run over.

Oh you know what, let it flow. What do I know about it. My small talk has taken the stage a bit and emptied my bucket. Big words don’t fit the screen anyway, I suppose.