Het waaide echt keihard. Ik liep met een tas vol brood van Bart de bakker richting huis en de wind joeg mijn haren wild rondom mijn wangen. Ik bedacht me dat ik dat eigenlijk heel lekker vond. De wind in mijn haren. De koele lucht langs mijn huid. Even de drukte van de dag eruit blazen.

In het gras naast me danste een half lege, paarse ballon tussen de sprieten. Ik was verbaasd over de kalmte die in het schouwspel zat. Mijn haren waren werkelijk overal, maar deze vederlichte ballon wiegde rustig wat van links naar rechts in de groenstrook. Ik kon iets van een lichte glimlach niet onderdrukken. Hoe belandt zo’n ballon daar eigenlijk?

De tijd dat kinderen massaal een ballon met een kaartje op lieten op het schoolplein – in de hoop dat die van jou het verst van het opstijgpunt nog gevonden zou worden – ligt ver achter ons. Ik had geen enkel moment de aandrang te kijken of het een dergelijke ballon betrof. Met helium gevuld rubber de atmosfeer in laten zweven in grote getallen is echt niet meer 2025.

Confetti

Maar ik moest toch even denken aan die twee of drie keer dat ik dat als kind heb mogen doen. Eén keer omdat mijn basisschool een lustrum vierde. De honderden gekleurde stippen aan de hemel waren als een paraplu van confetti; de bekroning op een feestelijke dag.

Natuurlijk werd mijn ballon niet gevonden. En erg gedetailleerd is mijn herinnering niet van deze gebeurtenis toen ik een jaar of zes was, maar volgens mij is de verst gevonden ballon in België geland.

Absurd gewoon. Dat zo’n ding het zoveel kilometers heeft uitgehouden, gevonden is en dan ook nog door iemand die de moeite heeft genomen even het kaartje met een boodschap terug te sturen. Over de post. Helemaal met een postzegel en alles.

Vroeger was het leven misschien wel simpeler, maar je moest niet al te lui zijn.

Ik was nu al te lui om die ballon van het gras te halen. Laat staan dat ik er een postzegel aan had gespendeerd, omdat hij uit een of ander land kwam waar kinderen nog wel ballonnen mogen oplaten. Plus, het waaide heel hard en het begon zacht te regenen. Funest voor de broodjes in papieren zakjes in mijn netje.

Feestelijk zwerfvuil

En nu zit ik hier te denken aan die ballon. Wat als er nu een kindje in, ik noem maar wat, Griekenland zit te hopen dat iemand haar ballon vindt? En ik heb dat gewoon genegeerd? Die mooie paarse ballon, geland in een Nederlands grasveldje langs een drukke weg. Treurig wiegend in de wind. Wachtend op een opmerkzame wandelaar.

We zijn niet meer ingesteld op dit soort onverwachte gebeurtenissen in het echte leven. Dat er zomaar een paarse ballon in het groen dwarrelt. Ogenschijnlijk zonder herkomst of doel. Ik vraag me af of iemand anders hem zag. En of die wel tijd heeft gehad om hem op te pakken. Om te kijken of er ergens een kindje zit te wachten op antwoord. Of anders gewoon om het zwerfvuil op te ruimen. Feestelijker zwerfvuil is er bijna niet, immers.

De wind blies de drukte uit mijn hoofd en de ballon wurmde zich erin. Dankjewel, kindje in Griekenland. Of misschien ook niet. Ik zal het nooit weten. Maar toch bedankt. Voor mijn herinnering aan die honderd gekleurde stippen aan de hemel. En het feestje in mijn hoofd.