Als je ergens nieuw bent, spendeer je heel wat tijd aan jezelf voorstellen en kennismaken. Vaak stem je je verhaal een beetje af op de ontvanger. Serieus zakelijk type? Dan beter niet al te diep ingaan op het piano en pilates gedeelte. Is de ander zelf een open boek? Dan kun je gerust je leeftijd, gezinssamenstelling en het nummer van je glazenwasser delen. Is geen probleem.

Vandaag had ik het genoegen om me met één powerpointslide aan een hele groep collega’s te mogen voorstellen. Dat is enorm efficiënt en je kunt er direct lekker veel structuur in kwijt. De opdracht was: maak het persoonlijk. Dus daar heb ik plichtsgetrouw gehoor aan gegeven.

Blauwvinger

En nu weet iedereen die vandaag aanwezig was dat ik stiekem een blauwvinger ben (vonden sommigen echt extreem fijn om te horen), twee katten heb die Oreo en Muffin heten en dat ik graag af en toe een moppie zing. Dat ik daarnaast mijn, overigens van Fred van Leer gestolen, uitspraak ‘hartje hartje’ in de mix heb gegooid, moge duidelijk zijn. Zonder ‘hartje hartje’ ken je mij eigenlijk niet…

Achterstand

Het nadeel is dat vijftig mensen ineens van alles over jou weten, maar jij niets over hen. Dat is wel een soort 1-0 achterstand die gezien de omvang van het gezelschap lastig in te halen is. 

Gedurende de dag vraag ik daarom links en rechts eens uit waar mensen werken, hoe lang ze er al werken en wat het dan toch precies is, datgene wat ze doen. En of ze het leuk hebben natuurlijk; ik verneem dat altijd graag. Als een malle probeerde ik namen, rugnummers en disciplines weg te schrijven in mijn persoonlijke database. Maar als iemand me later aan een tafel vraagt: ken je al deze mensen?… Gut, dan weet ik dat ik net nog met die twee dames heb staan praten in de rij voor het toilet, maar wat deden ze ook alweer?

Nog brutaler was de persoon die tijdens de pub quiz vroeg of ik iedereen ‘hier’ al kende. Ik heb daar met mijn meest strakke gezicht op hoog sarcastische toon ‘ja’ op geantwoord. Dat kon toch op een glimlach rekenen zijnerzijds. Zíjn naam had ik wel onthouden trouwens, want hij was van de organisatie.

Cadeautje

En hoewel koetjes en kalfjes voor mij geen vanzelfsprekend gespreksonderwerp zijn, ben ik de dag ontzettend goed doorgekomen. Juist dankzij mijn slide en ongeacht mijn 1-0 achterstand! Iedereen had er wel iets van onthouden of een aanknopingspuntje mee. Zo dobberde ik moeiteloos van gesprek naar gesprek en heb ik zelf toch ook echt veel collega’s wat beter leren kennen. Voor iemand die graag de verbinding opzoekt om prettig te kunnen werken, is dit een cadeautje. 

Vanaf vandaag verwacht ik dan ook schaamteloos ‘hartje hartje’ te kunnen roepen wanneer het mij goeddunkt. Andere muzikanten weten me ook te vinden. Ik heb trouwens niet echt een glazenwasser, dus kom alsjeblieft niet om een nummer vragen. En als je me vandaag gesproken hebt, maar je ziet jezelf helemaal niet terug in dit verhaal… het is niet persoonlijk; jullie waren met velen. Hartje, hartje.