Trots schep ik tegenwoordig op, aan iedereen die het maar horen wil, dat ik nu op vijftien minuten fietsen van mijn huis werk. Hoe zalig dat is te combineren met kinderen en het avondeten, de bergen was en gewoon het algemene hardnekkige schuldgevoel van de werkende moeder. Hoe goed het ook is voor mijn beweging en meer van dat soort sociaal gewenst gemiemel. Ik doe er echt enorm cool over.

Toen ik vanmorgen weer stond te hannessen met mijn lange, beige waterdichte jas, om voor de zoveelste keer een poging te doen om niet al te druipend op kantoor te arriveren, voelde ik me lang niet zo geweldig.

Hermetisch

Allereerst, dat ding ziet er niet uit. En nee, ik heb heus niet de ambitie om altijd mooi door het leven te gaan, maar op de schaal van afgrijselijk en afzichtelijk scoort dit model hoog. Het is groot. Het is plastic. Het is vormloos. Het is gewoon niet sexy. 

Ten tweede, waterdicht werkt wel degelijk twee kanten op. Fietsen in een hermetisch afgesloten gewaad, blokkeert de luchtcirculatie dusdanig dat ik alsnog een soort van klam aankom. Plakkend en zwetend, wel te verstaan. Gewoon niet hoe je idealiter je werkdag begint, laten we maar zeggen.

En dan nog de capuchon. Natuurlijk fijn om je coupe te beschermen tegen wateroverlast, maar wie kan er nou fietsen met een capuchon op? Trek ik dat ding over mijn oren, dan zie ik direct links en rechts niets meer. Een onwelwillend individu zou me zonder moeite van weerszijden kunnen besluipen en zijn onwelwillendheid kunnen vertonen. Compleet uit het niets voor mij. Ik vind dat een onprettige gedachte.

Ik vind het ook gewoon heel lastig om te kijken of er iemand van rechts komt.

Luxe

Kortom, kommer en kwel. En de herfst is nota bene pas net begonnen. De bladeren hangen een beetje fifty-fifty aan bomen of rond onder mijn fietswielen op het glibberige fietspad. En de eikels vallen soms hard op je hoofd als je door een laan fietst.

“Lekker op het fietsje!’ Dat is wat veel mensen zeggen. En vooral ook ‘wat een luxe.’

Nou… Het is echt veel dingen, maar niet luxe. Heb ik meer rust en tijd voor de dingen die ertoe doen? Absoluut. Is het makkelijker om ‘even op kantoor’ af te spreken? Zeker. Voelt het best lekker om even te bewegen aan het begin- en einde van de werkdag? Zonder twijfel. Is het heel cool? Mwah. Gaat wel.

Te gek

Blijf ik desalniettemin opscheppen? Maar natuurlijk. En dan blijven de aanhoorders gewoon zeggen hoe jaloers ze erop zijn. Dan moffel ik die pokke jas gewoon vakkundig weg uit mijn verhaal en kan ik met een brede glimlach beamen dat het inderdaad te gek is. Dat fietsen.

Echt top.

---

ENGLISH

---

Rain coat

My latest hobby is boasting to everyone who will listen that I now work a fifteen-minute bike ride from my house. How wonderful it is in combination with children and dinner, the mountains of laundry, and simply the general persistent guilt of the working mother. How good it is for my physical health and more of that kind of socially desirable mumbling. I am acting very cool about it.

When I was fumbling again this morning with my long, beige waterproof coat, attempting for the umpteenth time not to arrive at the office dripping wet, I didn’t feel so great at all.

Hermetical

First of all, that thing is hideous. And no, I certainly don’t aspire to always go through life beautiful, but on the scale of atrocious and unsightly, this model scores high. It’s big. It’s plastic. It’s shapeless. It’s simply not sexy.

​Secondly, waterproof definitely works both ways. Cycling in a hermetically sealed garment blocks air circulation to such an extent that I still arrive somewhat clammy. Sticky and sweaty, mind you. Just not ideally how you start your workday, let’s say.

​And then there’s the hood. Naturally, it’s nice to protect your hairdo from water damage, but who can cycle with a hood up? If I pull that thing over my ears, I immediately can’t see anything left or right anymore. An ill-willed individual could easily sneak up on me from either side and display their malice. Completely out of the blue for me. I find that an unpleasant thought.

I also just find it very difficult to check if someone is coming from the right.

Luxery

​In short, doom and gloom. And autumn has only just begun. The leaves are hanging about fifty-fifty on trees or scattered around under my bicycle wheels on the slippery bike path. And sometimes acorns tend to fall hard on your head when you cycle through an avenue.

​”How nice! Just riding your bike!” That is what many people say. And especially “such luxury.”

Well… It’s really many things, but not luxury. Do I have more peace and time for the things that matter? Absolutely. Is it easier to arrange to “pop into the office for a moment”? Certainly. Does it feel quite good to get some exercise at the start and end of the workday? Without a doubt. Is it really cool? Meh. Could be better.

Fantastic

​Do I nevertheless keep boasting? But of course. And then the listeners just keep saying how jealous they are of me and my newfound joy in commuting. Then I simply expertly gloss over that darn coat in my story and can confirm with a broad smile that it is indeed fantastic. All that cycling.

​Really awesome.