Als ik in het donker langs een appartementencomplex loop, zie ik achter alle ramen de lampen branden. Ik tel de ramen. Zestien stuks.

Overal achter deze ramen bevinden zich één of meerdere levens waar ik niets van weet. Mensen waarvan ik de namen niet ken. Er wordt gelachen om grappen die ik niet heb gehoord. Er wordt gehuild om verdriet dat ik niet heb gevoeld.

Ik voel me minuscuul klein. 

Eén appartementencomplex; zoveel meer dan ik kan bevatten. Hoeveel appartementencomplexen hebben we wel niet in de wereld? En hoeveel levens zal ik dus nooit aanraken? Van hoeveel mensen zal ik nooit weten wat ze beweegt en van hoeveel mensen zal ik nooit begrijpen dat ze de dingen doen die ze doen? De goede dingen, maar ook de slechte.

Vruchten

Mijn netwerk is niet klein. Familie, vrienden, collega’s, kennissen. Als je iedereen bij elkaar optelt, kom je al gauw in de tientallen of zelfs honderdtallen uit. Sommigen spreek ik dagelijks. Sommigen wekelijks. En soms heb ik iemand jaren niet gezien of gesproken, maar ik weet dat het moment van hereniging sowieso een goed moment zal zijn. Dan heb ik hele stukken van een ander leven overgeslagen, maar halen we die in met één avond wijn drinken.

Niets is vluchtiger dan contact en verbinding. Je moet het blijven voeden om te kunnen eten van de vruchten die het afwerpt. Ik maak graag en veel contact en doe moeite om het te onderhouden. Dat lukt soms wel, maar zeker niet altijd. Zo verloor ik vriendschappen vrijwel nooit met onenigheid, maar wel met warrigheid. Vergeten te reageren, vergeten te vragen hoe het nu is, vergeten er echt te zijn. De wil is er zeker, de uitvoering soms matig. Zeer matig.

Lichterlaaie

Zoals bij die zestien ramen waar ik langsloop, branden in mijn hoofd soms alle lampjes tegelijk. Staat op de ene plek de vaatwasser aan, ergens anders moet nodig eens gestofzogen worden, linksonder zit iemand te wachten op antwoord en ergens in een hoekje achter een bureau probeer ik nog even snel een werkopdracht af te ronden. Ondertussen breken mijn kinderen een van de kamers af met een voetbal en de aardappelen koken over terwijl ik een telefoontje pleeg over de gevelrenovatie die niet te plannen valt vanwege de regen. 

Ik voel me nog kleiner dan eerst. Als in alleen al mijn hoofd zoveel lampjes tegelijk branden… waarom staan we dan nog niet gezamenlijk in lichterlaaie?

Zichtveld

Soms denk ik wel eens, als ik lees over een ernstig ongeluk bijvoorbeeld, dat niemand zijn dag begint voor het onverwachte. Hoeveel mensen worden ’s ochtends wakker met een plan, maar eindigen die dag bijvoorbeeld in het ziekenhuis. Voor henzelf of voor een dierbare? En voor hoeveel van ons gebeurt dit compleet buiten ons zichtveld? 

De wereld is vol onbekenden en onvoorspelbare momenten. Dat maakt dat mensen soms naar het individualisme trekken denk ik. Dat is wat je kent en begrijpt. De rest is groot, vaag en onberekenbaar. Bij jezelf en de jouwen is het veilig.

Ik weet het niet. 

Er zijn miljarden mensen, met elk tientallen lampjes tegelijk aan in hun hoofd en hun huis. Maar al die lampjes geven licht en warmte. En soms ook kleur. Toen ik bij een huis aan huis blad werkte en dagelijks in contact kwam met nieuwe mensen, raakte ik ontzettend geïnspireerd door het concept passie. Iedereen die ik sprak had een mooi verhaal en wist hier vol overtuiging over te vertellen. Vuur en vlam in levende lijve.

Kerstboom

Al mijmerend loop ik verder. Ik passeer een woonhuis. Er staat al een kerstboom in de woonkamer; grappig. Maar waarom ook niet, denk ik bij mezelf. Nog meer lampjes. Waarom ook niet. Ik kan het aan.

---

ENGLISH

​As I walk past an apartment building in the dark, all the lights are on behind the windows. I count them. Sixteen. Behind all these windows are one or more lives I know nothing about. People whose names I don’t know. There is laughter over jokes I haven’t heard. There are tears over sorrow I haven’t felt.

​I feel infinitely small.

One apartment building; so much more than I can grasp. How many apartment buildings do we have in the world? And how many lives will I therefore never touch? Of how many people will I never know what moves them, and for how many will I never understand why they do the things they do? The good things, but also the bad.

Fruits

​My network is not small. Family, friends, colleagues, acquaintances. If you count them all, you quickly reach the tens or even hundreds. Some I speak to daily. Some weekly. And sometimes I haven’t seen or spoken to someone for years, but I know that the moment of reunion will be a good one regardless. I may have skipped whole chunks of another life, but we catch up over one evening of drinking wine.

Nothing is more fleeting than contact and connection. You have to keep feeding it to be able to eat the fruits it bears. I enjoy making contact and I make an effort to maintain it. Sometimes I succeed, but certainly not always. I almost never lost friendships through conflict, but rather through muddle. Forgetting to respond, forgetting to ask how things are, forgetting to really be there. The will is definitely there, the execution is sometimes mediocre.

Ablaze

​Just like those sixteen windows I’m walking past, sometimes all the lights in my head are on at the same time. In one spot, the dishwasher is running, somewhere else needs vacuuming urgently, in the bottom left corner someone is waiting for an answer and somewhere in a corner behind a desk I’m trying to quickly finish a work assignment. Meanwhile, my children are dismantling one of the rooms with a football, and the potatoes are boiling over while I’m making a phone call about the wall renovation that can’t be scheduled due to the rain.

I feel even smaller than before. If only my head has so many lights on at the same time… why aren’t we all already collectively ablaze?

Passion

​Sometimes I think, when I read about a serious accident for example, that no one starts their day expecting the unexpected. How many people wake up in the morning with a plan, but end that day in the hospital, for example. For themselves or for a loved one? And for how many of us does this happen completely outside our scope?

​The world is full of strangers and unpredictable moments. I think that’s why people sometimes gravitate towards individualism. That’s what you know and understand. The rest is big, vague, and incalculable. It’s safe with yourself and yours.

​I don’t know.

There are billions of people, each with dozens of lights on simultaneously in their heads and their homes. But all those lights give light and warmth. And sometimes also colour. When I worked for a local neighbourhood magazine and came into daily contact with new people, I became incredibly inspired by the concept of passion. Everyone I spoke to had a beautiful story and shared it with complete conviction. Fire and flame in the flesh.

Christmas tree

​Musing, I walk on. I pass a house. There’s already a Christmas tree in the living room; funny. But why not, I think to myself. More lights. Why not? I can handle it.