(Scroll down for English version)

Terwijl ik met de muziek op standje honderdvijftig alle waxinelichthoudertjes sta af te stoffen met een natte lap, vraag ik me stilletjes af hoeveel mensen écht gaan controleren of het hier wel stofvrij is. Kijk, je zoekt het misschien niet direct achter me, maar ik vind het oprecht leuk om mensen te vermaken. Dus heb ik komende maandag na een teamdag mijn hele team uitgenodigd bij mij thuis. Voor een hap, een slok en wat light entertainment. Mochten we onverhoopt verzanden in een karaoke spektakel, dan kan dat ‘light’ er wel vanaf, maar vooralsnog is dat nog geheel open.

Zwabberend

Wat ik vervolgens dus niet kan uitstaan aan mezelf is dat ik niet gewoon de deuren open kan gooien en kan zeggen: ‘welkom, ik heb een druk bestaan, dus misschien is het niet super glimmend en spik en span, maar volgens mij mag dat de pret niet drukken!’

Nope. Dat kan ik niet.

Dus zo vond ik mezelf vandaag druk zwabberend en stoffend tussen het meubilair. Niet dat het smerig was ofzo. Maar het was ook niet smetteloos. En dat kan dus echt niet. Stel je toch eens voor dat er iets gevonden wordt van mijn poetskwaliteiten. Dat zou ik toch niet kunnen verkroppen.

Oer

Wat ik wel noodgedwongen los heb moeten laten is de heg. Rondom ons huis woekert  dat ding wat af. Het ziet er niet uit. Maar tijd en vooral zin ontbreken ons zo hard, dat het ding lekker welig blijft tieren. Heerlijk ‘oer’ laten we maar zeggen; natuur in vol ornaat.

Het is geen prikkelstruik, maar wel degelijk een doorn in het oog. Dus wat moeten ze wel niet denken… leuk mens, maar ze kan nog geen struik onder controle houden.

Gelukkig schemert het al, zodra ze komen.

Hitzone

Dit is wel degelijk onderdeel van een groter probleem. Ik zie er graag in control uit. Met een fulltime baan, een stel hersens dat regelmatig niet in staat is tot onthouden van belangrijke zaken (in tegenstelling tot alle pulp die wel gewoon blijft hangen… ik kan bijvoorbeeld de hele Hitzone 1993 CD nog meezingen) en drie kinderen die links en rechts het huis overhoop trekken, is dit natuurlijk een hopeloos verhaal. En ik hoor je denken, wauw, dat was een lange zin… dat klopt. Dat is precies wat ik bedoel.

Scouting blouse

Maar toch lukt het bijna altijd. Of nou ja, voor de buitenwereld lijkt het heel wat. Zo zei een moeder van een bevriend kind van onze zoon gisteren nog dat ik zo ontzettend gestructureerd ben.

Veeg mij maar op.

Zij weet niet dat ik vandaag een uur heb gezocht naar een scouting blouse die op miraculeuze wijze is verdwenen in ons huis. Niet gevonden overigens. Ze heeft geen idee dat ik mezelf echt een schouderklopje geef als het weer gelukt is om op tijd boodschappen in huis te hebben voor de hele week. Ze ziet niet dat ik mails en whatsappjes niet beantwoord, omdat ze precies op het verkeerde moment binnenkomen en ik er later nooit meer aan denk. Ze heeft geen idee van de staat van mijn keukenkastjes…

Stuiterbal

Hoe dan ook. Het probleem zit bij mij. Want wat boeit het eigenlijk hoe de heg erbij hangt? En wat maakt het uit als alle hapjes niet in vrolijk gekleurde aardewerkschaaltjes zitten? En wie kan het wat schelen dat het speelgoed werkelijk overal ligt in ons huis? Stuiterbal tussen de sterke drank? Is hier normaal.

Niemand boeit (zou de puber hier zeggen).

Plinten

En nu heb ik dus staan poetsen voor de kat zijn viool, omdat onze heg de waarheid alsnog verraadt. Waarschijnlijk is het feit dat we na een jaar of vijf hier nog steeds niet overal plinten hebben ook een stiekeme give-away. En ik vraag me ineens af of de koelkast met drinken eigenlijk wel een beetje toonbaar is van binnen….

Misschien is het ook wel prima als ze de echte Kim leren kennen. Zonder plinten en met een hysterische begroeiing rond het huis. Die Kim heeft ook best leuke aspecten.

Zoals een karaoke microfoon.

---

English

While I’m dusting all the tea light holders with a wet cloth, with the music turned up to one-hundred-and-fifty, I quietly wonder how many people are really going to check if it’s dust-free in here. Look, you might not expect it, but I genuinely enjoy entertaining people. So, this coming Monday, after a team day, I’ve invited my entire team over to my place. For a bite, a drink, and some light entertainment. Should we unexpectedly get bogged down in a karaoke spectacle, then that ‘light’ part might have to be dropped, but for now, that’s still completely open.

Mopping

What I subsequently can’t stand about myself is that I can’t just open the doors and say: ‘welcome, I have a busy life, so maybe it’s not super shiny and spick and span, but I think that shouldn’t spoil the fun!’

Nope. I can’t do that.

So that’s how I found myself busy mopping and dusting among the furniture today. Not that it was filthy or anything. But it wasn’t spotless either. And that simply won’t do. Just imagine if something was said about my cleaning skills. I wouldn’t be able to bear that.

Primitive

What I have been forced to let go of though, is the hedge. That thing is growing rampant around our house. It looks a mess. But we are so desperately lacking in time and, especially, inclination, that the thing just keeps flourishing nicely. Pleasantly ‘primitive’, let’s say; nature in its full glory.

It is certainly an eyesore. So what will they be thinking… nice person, but she can’t even keep a bush under control.

Fortunately, it will already be getting dark when they arrive.

Hitzone

This is definitely part of a bigger problem. I like to appear ‘in control.’ With a full-time job, a brain that is often unable to remember important things (in contrast to all the junk that just sticks… I can, for example, sing along to the entire Hitzone 1993 CD) and three children who are pulling the house apart left and right, this is of course a hopeless story. And I hear you thinking, wow, that was a long sentence… that’s right. That’s exactly what I mean.

Scouts blouse

But I almost always manage it anyway. Or well, to the outside world, it looks pretty good. For example, the mother of a friend of our son said yesterday that I am so incredibly structured.

Oh, come on…

She doesn’t know that today I spent an hour looking for a Scouts blouse that miraculously disappeared in our house. Not found, by the way. She has no idea that I genuinely give myself a pat on the back when I’ve managed to get groceries in on time for the whole week again. She doesn’t see that I don’t reply to emails and WhatsApp messages because they arrive at exactly the wrong time, and I never remember them later. She has no idea of the state of my kitchen cupboards…

Bouncy ball

Anyway. The problem lies with me. Because what does it actually matter what the hedge looks like? And what does it matter if all the snacks aren’t in cheerfully coloured porcelain bowls? And who cares that the toys are literally everywhere in our house? Bouncy ball between the liquor bottles? That’s normal here.

Nobody cares.

Skirting boards

And now I’ve been cleaning for nothing, because our hedge betrays the truth anyway. The fact that we still don’t have skirting boards everywhere after about five years here is probably also a giveaway. And I suddenly wonder if the fridge with drinks inside is actually somewhat presentable…

Maybe it’s okay for them to get to know the real Kim. Without skirting boards and with a hysterical hedge growing around the house. That Kim also has some nice aspects.

Like a karaoke microphone.