De afgelopen weken heb ik weer uitgebreid ongemakkelijk kunnen poedelen in mijn imposter syndrome. Gevoelsmatig ben ik op een dag per ongeluk begonnen met carrière maken en er eigenlijk nooit echt mee opgehouden. Niet omdat ik dat per se zo wilde en ook ook niet omdat ik dacht dat ik het kon. Maar het is toch gebeurd en tot op heden gaat het maar door.

Maar eerlijk is eerlijk: ik heb nooit echt geweten wat ik later wilde worden, behalve gelukkig.

Kwartetspel

Ondertussen kan ik echt met open mond staren naar mensen met een weldoordacht verhaal over het hoe en waarom van hun loopbaan en alle achterliggende gedachten die ze daarbij op tafel leggen. Als een kwartetspel waar steeds mooie nieuwe setjes bijkomen. Doelgericht en weloverwogen. Indrukwekkend.

Nee, dan ik… Het type dat gewoon maar wat van de stapel gepakt heeft en zo weer totaal onverwacht een viertal compleet maakt. Er ligt een mooi ensemble voor me, waar ik ook best trots op ben, maar om nou te zeggen dat er een plan achter zat? Ik laat me liever verrassen.

Puzzel

Er is mij de afgelopen weken meermaals verteld dat dit heus je reinste onzin is. Dat mijn lijfspreuk ‘ik doe maar wat’ in de archieven kan onder de categorie -onzin-. Ik waardeer dat enorm, maar toch voel ik het niet zo.

En dat vind ik geen schande.

We zijn allemaal piepkleine stukjes in een gigantische puzzel, met elk onze eigen hoekjes en randjes, kleurtjes en krabbeltjes. Mijn stukje is niet groter of mooier dan de anderen en al helemaal niet beter. Volgens mij gaat het er vooral om waar je ligt in de puzzel op enig moment, hoe snel je gevonden wordt en of je met de stukjes om je heen een beetje in staat bent een geschikt geheel te vormen.

Geen Ravensburger

Deels heb je daar natuurlijk wat invloed op. Van een beetje roepen, zwaaien en werken aan je kleurtjes, neemt de vindkans wel degelijk toe. En hoe je aanklikt op de rest, dat voel je zelf het beste. Passen jouw randjes en karteltjes een beetje lekker op de omliggenden? Dan zit je goed. Schuurt het een beetje? Dan lig je misschien toch verkeerd; of een ander stukje ligt niet helemaal lekker. Dat kan natuurlijk ook. Zelfs als het soms net lijkt alsof je samen een leuk plaatje bent om naar te kijken. Als het voelt alsof je erin geramd bent door een kleuter, kun je beter even je positie heroverwegen.

En de puzzel is ook nog eens in beweging natuurlijk. Het is geen Ravensburger. Dus moet je goed blijven aanvoelen en aansluiten. De hele tijd. En soms besluiten dat het beter kan. Of anders. Vergeet ook niet rond te kijken of je nog andere puzzelstukjes ziet die erbij horen. Daar wordt het geheel completer van. En dat voelt gewoon lekker.

Totaalplaatje

Natuurlijk heb ik mezelf in al dat gepuzzel best wel leren kennen. Mijn stukje is ook wel degelijk veranderd over de jaren heen. Ik weet hoe ik beweeg en beweging maak in het geheel. Ik ben chronisch op zoek naar de essentie van dingen. Wat is eigenlijk het totaalplaatje van deze puzzel? En waarom dan? Ik verbind me aan anderen om samen het beeld af te maken. Daarin ga ik met plezier voorop, maar laat anderen voorgaan als ze daar klaar voor zijn. Ik vind het prima om in het midden of aan de randjes te liggen als de situatie daar om vraagt. Ik vind het trouwens ook heel interessant om mee te denken over de puzzel zelf.

Hobby blogger

En dat alles zonder een echt volwaardige vorm van theoretische onderbouwing. Ik doe het uit mijn onderbuik. Vanuit mijn verleden en mijn heden. Vanuit het grote plaatje en mijn zoektocht naar alle bochten en kronkels die het samenbrengen. En vanuit de overtuiging dat alles beweegt.

Altijd.

Mijn werkwijze komt nauwelijks uit een managementboek of training. Of vanuit mijn studie literatuurwetenschap, waarmee je, naar mijn bescheiden mening, nog steeds ‘niks kan worden’, behalve een ontzettend wollige hobby blogger.

Meissie

Het komt uit een samensmelting van popcorn verkopen aan een uitverkochte bioscoopzaal op zaterdagavond en het interviewen van de burgemeester van Zwolle of Henk Wijngaards, die me aan de telefoon steevast ‘meissie’ noemde. Het komt uit het voorbeeld van anderen die echt kneitergoed kunnen puzzelen en het opvoeden van mijn kinderen en hun uitdagingen om hun plekje te vinden in alles. Maar ook vanuit de zanglessen die ik neem om gewoon te leren loslaten dat de puzzel altijd maar netjes moet liggen. Het volgt uit de puzzelstukjes die ik verloren ben over de jaren en die ik zo graag nog bij me had gehad.

Het is een som der delen. Zonder rekenmachine en helemaal uit mijn hoofd. Ik vroeg niet veel en toch alles tegelijk. Ik wilde alleen maar gelukkig worden.

En dit was blijkbaar de manier.

---

ENGLISH

The puzzle

The past few weeks, I’ve had the chance to extensively and uncomfortably paddle around in my imposter syndrome again. Subjectively, one day I accidentally started building a career and I never really stopped. Not because I necessarily wanted to, and not because I thought I could. But it happened anyway, and it’s still going on today.

But honestly: I never really knew what I wanted to be when I grew up, except happy.

Card game

Meanwhile, I can genuinely stare open-mouthed at people with a well-thought-out narrative about the how and why of their career and all the underlying thoughts they present. Like a game of cards where beautiful new sets keep being added. Goal-oriented and deliberate. Impressive.

And then there’s me… The type who just grabbed something from the pile and thus, completely unexpectedly, completed a set of cards. I have a nice ensemble in front of me, which I am quite proud of, but could I say there was a plan behind it? I prefer to be surprised.

Puzzle

I’ve been told repeatedly in recent weeks that this is utter nonsense. That my motto, ‘I’m just winging it,’ can be archived under the category -nonsense-. I appreciate that enormously, but I still don’t feel it that way.

And I don’t think that’s something to be ashamed of.

We are all tiny pieces in a gigantic puzzle, each with our own corners and edges, colours and scribbles. My piece is no bigger or more beautiful than the others, and certainly not better. I believe the main thing is your place in the puzzle at any given moment, how quickly you are found, and whether you are capable of forming a suitable whole with the pieces around you.

Toddler

Partly, you do have some influence on that, of course. Shouting a little, waving, and working on your colours certainly increases the chance of being found. And how you click with the rest—you are the only one feeling the connection. Do your edges and serrations fit nicely with the surrounding ones? Then you are in the right place. Does it feel a bit abrasive? Then perhaps you are in the wrong spot; or maybe another piece isn’t quite fitting well. Even if it sometimes looks like you form a nice picture together. If it feels like you’ve been rammed into place by a toddler, you might want to reconsider your position.

And the puzzle is in motion, of course. It’s not a Ravensburger. So you have to keep feeling and connecting. All the time. And sometimes decide that it could be better. Or different. Don’t forget to look around to see if you can see other puzzle pieces that belong there. That completes the picture. And that just feels good.

The big picture

Of course, I’ve gotten to know myself quite well in all that puzzling. My piece has certainly changed over the years. I know how I move and create movement within the whole. I am chronically searching for the essence of things. What is actually the big picture of this puzzle? And why? I connect with others to complete the image together. I am happy to lead the way in that, but I let others go first if they are ready for it. I find it fine to be in the middle or on the edges if the situation demands it. I also find it very interesting to help think about the puzzle itself.

Hobby blogger

And all of this without a truly complete form of theoretical justification. I do it by instinct. Based on my past and my present. From the big picture and my search for all the twists and turns that bring it together. And from the conviction that everything moves.

Always.

My method barely comes from a management book or training. Or from my literature studies, with which, in my humble opinion, you still ‘can’t become anything,’ except a terribly woolly hobby blogger.

Girly

It comes from a fusion of selling popcorn to a sold-out cinema hall on a Saturday night and interviewing the mayor of Zwolle or folk singer Henk Wijngaards, who invariably called me ‘little girly’ on the phone. It comes from the example of others who are incredibly good at puzzling and from raising my children and their challenges in finding their place in everything. But also from the singing lessons I take just to learn to let go of the idea that the puzzle always has to lie neatly. It follows from the puzzle pieces I have lost over the years and wish I still had with me.

It is a sum of the parts. Without a calculator and entirely in my head. I didn’t ask for much, yet everything at once. I only wanted to be happy.

And this was apparently the way to make it happen.