Met de na-ijlende woorden van de Bert en Ernie kerstplaat nog in mijn achterhoofd (‘Ik ben een kerstbal! Ik hang in de boom tussen andere ballen.’), loop ik tussen ander winkelend publiek door een – wat mij betreft té – smalle gang in de Intratuin. Aan weerszijden zijn de wanden bekleed met wel duizend hangers voor in de boom. Van Disney-figuren tot etenswaren en van auto’s tot tijgers. In principe is er voor elk wat wils. ‘Ik ben een kerstbal’ gaat hier in zekere mate wel op. Een ieder zou zich met iets aan deze muren moeten kunnen identificeren. Al is het maar voor een klein stukje van je persoonlijkheid. 

Maar ik ben overweldigd. Net als mijn kinderen. Ieder jaar mogen ze een nieuwe ‘bal’ kiezen en ieder jaar is het een opgave van ongeveer een uur. Tussen de danseresjes, hamburgers, gitaren en sterren is het lastig bepalen waar jouw hart nu echt naar uit gaat. Hoe meer er te kiezen valt, hoe minder het vuur ontvlamt. Niks past echt en heel veel past een beetje.

Voetbal

De oudste, niet supergoed met prikkels, laten we maar zeggen, loopt compleet vast en besluit dat het beter is onder lichte dwang andere mensen te helpen met hun keuze. Ook als die helemaal niet zitten te wachten op hulp. De middelste zoekt een voetbal, maar dát is precies het enige waar toevallig geen ornament van is gegoten. De jongste twijfelt tussen een kristallen rode vogel en een pinguïn op een soort taart met allerhande kerstdecoraties. 

Ja, dat was er echt. Als kerstbal dus. Laat dat even inzinken.

Terwijl de middelste settelt voor sushi (don’t ask), drentelen de jongste en de oudste nog vijfentwintig keer op en neer om uiteindelijk de vogel te selecteren. De oudste besluit dat er beneden ook nog een wandje met boomversiering is, waar de hare vandaan moet komen. Een overzichtelijk muurtje, met beperkte keuze. En daar hangt Garfield. Die is ook niet zo goed met te veel gedoe en drukte. Die past.

1984

Ik had mezelf voorgenomen dit jaar ook iets uit te zoeken, maar het is me niet gelukt. Had ik een kitscherig wijnglas moeten kopen? Of een fonkelende sneeuwvlok? Harry Potter? Ik zou het niet weten. Ik voelde alleen maar die druk van ‘ik moet iets, maar ik wil niks’.

Ik denk weer aan Bert en Ernie die op hun plaat over langwerpige en ronde ballen praten. En ovalen, ‘in de vorm van een mandarijntje’, net als het hoofd van Ernie. 1984, toen er nog ongeveer drie soorten ballen waren in maximaal vijftien kleuren. Bomen waren waarschijnlijk altijd echt. De lampjes altijd in de knoop of deels defect. En iedereen stuurde nog een kerstkaart, omdat dat zo hoorde.

Eenvoudiger. Niet per se minder leuk. Ik zou het prima vinden om ieder jaar gewoon een nieuwe kleur ronde bal te kiezen en niet te worden verrast met seksspeeltjes of bakfietsen in de vorm van kerstversiering. Ik zou het ook perfect kunnen verdragen als dat gangpad vandaag ongeveer een derde zo lang was.

Afval

Ik hoef niet per se terug naar 1984. Ik vermaak me goed in deze wereld, waarin zo veel mogelijk is en er altijd weer nieuwe ontdekkingen wachten. Waarin saaiheid eigenlijk niet meer bestaat. Maar soms zou ik wel wat minder te kiezen willen hebben. Zeker als het om onzinnige dingen als kerstversiering gaat. Ik vraag me ook af of er voor elk van deze duizend versiersels echt een markt is. En wat gebeurt ermee als dat niet zo is? Oud vuil? Afval? Een ontwikkelingsland maak je hier ook niet blij mee. Het is dan gewoon troep. En zonde van alle tijd, energie en ruimte die erin gestoken is. Best verdrietig.

Collage

Thuis hangen we de nieuwe aanwinsten in de boom, vergezeld door onder andere Peppa Pig, treinen, Tinkelbel, een donut, katten, meer vogels, Stitch, Deadpool, eenhoorns, houten huisjes en ballerina’s. Dertien jaar aan kinderhobby’s en andere liefhebberijen hangen hier tezamen als een soort collage van ons gezin door de jaren heen. Het is een olijk gezicht. Rommelig en toch overzichtelijk. Precies wat we nodig hebben en niet meer. 

Wij zijn geen kerstbal. Wij zijn een hele boom. Niet rond, niet langwerpig, niet ovaal, maar gewoon chaotisch, kleurrijk en aanwezig. 

Yep, dat klopt wel zo’n beetje…

---

ENGLISH

I’m a Christmas Ornament

With the lingering words of the Bert and Ernie Christmas record still in the back of my mind (“I am a Christmas ornament! I’m hanging in the tree among other baubles.”), I walk through what is, in my opinion, an overly narrow aisle in the garden center, Intratuin, among other shoppers. On both sides, the walls are covered with a good thousand hangers for the Christmas tree. From Disney characters to food items, and from cars to tigers. In theory, there is something there for everyone. “I am a Christmas ornament” applies to a certain extent here. Everyone should be able to identify with something on these walls. Even if it’s only a small part of your personality.

But I am overwhelmed. Just like my children. Every year they are allowed to choose a new ornament, and every year it is an hour-long task. Between the little dancers, hamburgers, guitars, and stars, it is difficult to determine what your heart truly desires. The more there is to choose from, the less the spark ignites. Nothing truly fits, and a lot of things fit a little.

Soccer ball

The eldest, let’s just say, not super good with stimuli, completely locks up and decides it is better to slightly force her help in other people making their choices. Even if they are not waiting for any help at all. The middle one is looking for a soccer ball, but that is precisely the only thing that just happens not to have been molded into an ornament. The youngest is torn between a crystal red bird and a penguin on a kind of cake with all kinds of Christmas decorations.

​Yes, that really existed. As a Christmas ornament. Let that sink in.

While the middle one settles for sushi (don’t ask), the youngest and the eldest wander back and forth twenty-five more times before finally selecting the bird. The eldest decides that there is also a wall of tree decorations downstairs, of which hers must be chosen. A manageable little wall, with limited choices. And there dangles little Garfield. He’s also not good with too much fuss and crowds. He fits.

1984

I had planned to pick out something for myself this year too, but I didn’t manage to. Should I have bought a kitschy wine glass? Or a sparkling snowflake? Harry Potter? I wouldn’t know. All I felt was the pressure of “I must get something, but I don’t want anything.”

I think again of Bert and Ernie talking on their record about oblong and round baubles. And oval ones, “in the shape of a tangerine,” just like Ernie’s head. 1984, when there were still about three types of ornaments in a maximum of fifteen colours. Trees were probably always real. The lights always tangled or partly defective. And everyone still sent a Christmas card because that was the custom.

​Simpler. Not necessarily less fun. I would be perfectly happy to simply choose a new colour of round bauble every year and not be surprised by sex toys or cargo bikes in the shape of Christmas decorations. I could also perfectly tolerate it if that aisle were about a third as long today.

Waste

​I don’t necessarily want to go back to 1984. I enjoy this world, where so much is possible and new discoveries always await. Where boredom basically no longer exists. But sometimes I would like to have a few less things to choose from. Especially when it comes to nonsensical things like Christmas decorations. I also wonder if there is really a market for each of these thousand ornaments. And what happens to them if there isn’t? Garbage? Waste? You won’t make a developing country happy with this either. It’s just junk then. And a waste of all the time, energy, and space that has been invested in it. Quite sad.

Collage

At home, we hang the new acquisitions in the tree, accompanied by, among others, Peppa Pig, trains, Tinkerbell, a donut, cats, more birds, Stitch, Deadpool, unicorns, wooden houses, and ballerinas. Thirteen years of children’s hobbies and other interests hang together as a kind of collage of our family over the years. It is a cheerful sight. Messy yet organized. Exactly what we need and nothing more.

We are not one Christmas ornament. We are an entire tree. Not round, not oblong, not oval, but simply chaotic, colourful, and loud somehow.

Yup. That’s us.