Vind jij het ook zo lekker om de wereld in vakjes in te delen? Een beetje categoriseren om te begrijpen wat er allemaal om je heen gebeurt? Ik doe het persoonlijk met alles, iedereen en de hele dag. Gezond eten versus ongezond eten. Lange rokken versus korte rokken. Kale mannen versus behaarde mannen. Drukke kinderen versus rustige kinderen. Mooie muziek of takkeherrie.
En dat zijn alleen nog maar de hoofdcategorieën.
De ganse dag verzamel ik data om mijn waarnemingen in te delen. Niet omdat ik nou zo bekrompen ben dat alles een plekje moet hebben. En ook niet omdat ik overal direct een oordeel over moet of wil hebben. Maar wél omdat er anders echt geen touw aan vast te knopen is; heel die wijde wereld.
Het gaat ook vrij automatisch. Schud me de hand en mijn hersenen delen je direct in. Klam, koud, slap handje? Nerveuze types bakje. Stevige, warme en grote hand? Zelfverzekerd figuur waarschijnlijk. Het oordeel zit er vrij onlosmakelijk aan vast. Al ben ik ruimdenkend genoeg om dat gaandeweg eventueel bij te stellen.
Kleurrijk
Deze week kwam mijn ordeningsdrang zalig aan zijn trekken dankzij een training op het werk. Met alle leidinggevenden in onze organisatie deden we de Drijfveren analyse. Een analyse waarbij jouw psyche vakkundig wordt ingedeeld in kleurtjes. Lekker overzichtelijk. Weet je weer even hoe je in elkaar steekt; wat je drijft. Eigenlijk wist je dat eigenlijk al – je hebt immers zelf die test ingevuld – maar nu kun je er kleurrijk over communiceren met anderen.
Ondanks dat ik er natuurlijk geheel persoonlijkheidsgetrouw niet serieus over kon doen aan het begin van de week – ‘super benieuwd of we allemaal blijven drijven’ – was het echt een feestje om heel de regenboog voorbij te zien komen. Opmerkingen als: ‘daarom gaan wij zo goed samen, jij hebt dezelfde kleurtjes’ kwamen regelmatig voorbij. En ook de allergiekleuren riepen de nodige herkenningsgevoelens op. Sowieso krijg je een goed beeld van de samenstelling waarin je opereert met elkaar. En welke voor- en nadelen dit heeft.
Negatief bakje
Tijdens het afsluitende diner werden driftig elkaars kleuren uitgevraagd en vergeleken met de eigen. Vervolgens vlogen de vooroordelen onbetwist over de tafel. Blauwe mensen houden van regeltjes, groene mensen zijn zachtaardig, gele mensen chaotisch, oranje mensen willen scoren, rode mensen zijn bazig, paarse mensen ouderwets en turquoise mensen zweverig. Je zit al gauw vast in een negatief bakje eigenlijk. Vooral als iets echt je eigen kleur niet is.
Voor we het wisten werden de blauwpaarsen onder ons belangrijke taken toebedeeld zoals orde houden en de basis bewaken. Zodat alle groengele chaoten lekker door konden gaan met verstrooid professortje spelen en ideetjes bedenken met zijn allen. Oranje mensen moesten zorgen dat we het doel voor ogen hielden. De roden moesten zorgen dat er ook besluiten werden genomen en wat turquoise precies aan het doen was wist niemand. Uitspraken zoals: ‘zo ben ik nou eenmaal’ lagen op de loer. Met daaraan gekoppeld: ‘daar ben jij gewoon beter in’.
Risicovol misschien.
Toekomstdromen
Langzaam maar zeker begon ik steeds minder naar iemands kleur te vragen. We praatten over vakanties en hobby’s. Toen bleek die blauwe collega ineens een rondreis te gaan maken en die gele collega alleen maar te Netflixen. Ik vroeg naar werkprojecten en hoe het thuis ging. Natuurlijk praatte die gele wat meer dan die rode, maar allebei hadden ze een goed verhaal. En allebei maakten ze belachelijke dingen mee met hun kinderen.
Drijfveren daargelaten voelde ik al gauw dat er om mij heen vooral totaalpakketjes zaten. Samenstellingen van een verleden en heden, kennis en ervaring, cultuur en opvoeding. En toekomstdromen; heel veel ambitie. En de wens om te blijven groeien. In alle kleuren van de regenboog.
Super gezellig
Daar ging mijn houvast. Mijn vakjeskast kreeg steeds meer deurtjes. En er stonden er soms wel tien tegelijk open. Mijn geel had het zwaar. Ik nam alles in mij op en de analyse piepte en kraakte onder zijn overuren. Maar mijn groen lichtte op. Wat een mooi palet van persoonlijkheden met unieke kleurencombinaties. Super gezellig.
Op deze zee van kleuren bleef iedereen drijven. Alleen ik ging af en toe even kopje onder. Om te kijken of daar ook nog wat leuks te beleven was.
Ik ben toch geel, immers. Drijven is saai.
English version
Do you enjoy dividing the world into boxes and compartments as much as I do? A bit of categorizing to understand what is happening all around us? I personally do it with everything, everyone, and all day long. Healthy eating versus unhealthy eating. Long skirts versus short skirts. Bald men versus hairy men. Busy children versus calm children. Beautiful music or terrible noise.
And those are just some of the main categories.
All day long I collect data to categorize my observations. Not because I’m so narrow-minded that everything has to have a place. And not because I must or want to have an immediate judgment about everything. But because otherwise, it’s really impossible to make sense of it; that immensely wide world.
It also happens quite automatically. Shake my hand and my brain immediately categorizes you. Clammy, cold, limp hand? Nervous type’s box. Firm, warm, and large hand? Probably a self-assured figure. The judgment is pretty inseparably attached. Although I am open-minded enough to possibly adjust it along the way.
Colorful
This week my urge to organize was wonderfully satisfied thanks to a training session at work. With all the managers in our organization, we did the Drives Analysis. An analysis where your psyche is expertly classified into colors. Nice and clear. You get some insight in how you’re put together; what drives you. You actually already knew that – you filled out the test yourself, after all – but now you can communicate about it colorfully with others.
Despite the fact that, completely true to my personality, I couldn’t take it seriously at the beginning of the week – ‘super curious if we can all drive’ – it was a party to see the whole rainbow pass by. Comments like: ‘that’s why we get along so well, you have the same colors’ came up regularly. And the allergy colors also evoked the necessary feelings of recognition. In any case, you get a good picture of the composition in which you operate with each other. And what advantages and disadvantages this entails.
Negative box
During the closing dinner, everyone eagerly asked about and compared each other’s colors with their own. Subsequently, the prejudices flew across the table unchallenged. Blue people like rules, green people are gentle, yellow people are chaotic, orange people want to score, red people are bossy, purple people are old-fashioned, and turquoise people are spiritual and fluffy. You quickly get stuck in a negative box, actually. Especially if something is really not your own color.
Before we knew it, the blue-purples among us were assigned important tasks such as maintaining order and guarding the base. So that all the green-yellow chaotic types could happily continue playing the absent-minded professor and coming up with ideas together. Orange people had to ensure we kept the goal in sight. The reds had to make it so that decisions were also made, and no one knew exactly what the turquoise ones were doing. Statements like: ‘that’s just the way I am’ were lurking. Coupled with: ‘you’re just better at that’.
Risky…
Future dreams
Slowly but surely, I started asking less and less about someone’s color. We talked about holidays and hobbies. Then it turned out that the blue colleague was suddenly going on a round trip through Europe and the yellow colleague was only binge-watching Netflix. I asked about work projects and how things were at home. Of course, the yellow one talked a little more than the red one, but both had a good story. And both experienced ridiculous things with their children.
Leaving all those drives aside, I soon felt that I was mainly surrounded by complete and interesting packages. Compositions of a past and present, knowledge and experience, culture and upbringing. And future dreams; a lot of ambition. And the desire to continue growing. In all the colors of the rainbow.
Super nice
All of my convictions were thrown out the window. My box-cabinet grew more and more doors. And sometimes ten of them were open at the same time. My ‘yellow’ was having a hard time. I took everything in, and the analysis was squeaking and cracking under its overtime. But my ‘green’ lit up. What a beautiful palette of personalities with unique color combinations. Super nice.
On this highway of colors, everyone was driving like a pro. Only I occasionally hit the brakes. To see if there was anything fun to experience on the side roads as well.
I am yellow, after all. Going in a straight line is boring.
Over onopgemerkte opmerkelijkheden 