(Scroll down for English version)

Toen de avond ver voorbij gevallen was, vond ik mijzelf al bibberend, met enigszins door alcohol bedwelmde vrienden, op een Amersfoorts plein. De kroeg hadden we net verlaten en de muziek bonsde nog vrolijk de voordeur uit. Buiten was het kalm en koeltjes. Een aantal gasten dat net nog al hun dansmoves uit de kast had getrokken, stond rillend rookpluimpjes uit te blazen in de frisse nacht. Iemand vroeg om hulp bij het zoeken van zijn Uber. En ik had dringende spijt van mijn panty in deze onderkoelde atmosfeer. 

De dansvloer was warm geweest. Heet bijna. Vol draaiende, kolkende lijven die doorgaans keurig op afstand bleven. De blikken hielden zich echter verre van beschaafd. Alsof er gevraagd was om een rapportcijfer, werden met name de vrouwenlichamen van top tot teen bestudeerd door net iets te hongerige mannenogen. Van de randen van de dansvloer tot in het hart van de actie.

Zedigheid

Getrouwd en wel, had ik wel wat beters te doen dan aandacht te schenken aan dit voor mij verjaarde spel van jager en prooi. Bij iedere naderende man sloot ik mijn ogen om de vragende blik te ontwijken. De man die vond dat hij mij daarna op een minder gepaste plek kon aanraken, heeft met zijn wang mijn hand een klapzoen mogen geven.

Op de dansvloer die voor zo’n zeventig procent gevuld was met het andere geslacht, was het voor de dertig procent vrouwen een uitdaging om je niet een beetje bedreigd te voelen. In de minderheid als doelwit van de jacht, waren de net iets te ongemakkelijk aanvoelende   mannenogen die dwars door je zedigheid heen sneden, precies genoeg voor een moment van lichte paniek. ‘Wat is deze van plan en kan ik hem dan aan? Wie beschermt mij?’

Lauw bier

In realiteit was het louter onschuldig. Behalve die ene hand op mijn achterste, bleef het bij kijken en schunnige bewegingen van ver. Alle dames konden bovendien op de nodige aandacht rekenen. De ene vrouw vond dat geweldig. De ander zeer onprettig. De strategie werd hier niet per se op aangepast. 

Toen mijn vriendin mij minder dan één minuut alleen liet om de DJ te spreken, terwijl onze gezamenlijke vriend drankjes haalde, stonden er binnen no-time twee mannen in mijn aura. De een tikte nerveus wat op mijn schouder. De ander bood mij zijn lauwe bier aan.

‘Nee, dankje’.

Eng

Ik ben nooit een enorme feminist geweest, maar in het afgelopen half jaar zijn dingen me toch in negatieve zin gaan opvallen. Ik was nooit bezorgd op een dansvloer, maar afgelopen weekend was het echt licht ongemakkelijk. Nog niet zo lang geleden werd ik tijdens een wandeling in de avond aangesproken en gevolgd door een man die zich afvroeg of ik even wilde uitrusten naast hem op een bankje.

Dat is dus eng. Maar gelukkig zeldzaam. 

Hoffelijkheid

Plus, eerlijk is eerlijk, ik heb het ook wel een beetje te doen met mannen. Ze kunnen ook niks goed doen, eigenlijk. Houd je de deur niet open, ben je een hork, houd je de deur wel open, dan ben je ouderwets. En het is maar lastig inschatten welke vrouw waarop goed reageert. En alles is een beetje gevaarlijk.

Ik kan je vertellen dat mannen die voor mij de deur openhouden, een stoel uitschuiven of de jas ophouden zodat ik er gemakkelijk in kan glijden, steevast een licht sarcastische opmerking kunnen verwachten. Gevolgd door een woord van dank en bewondering. Want stiekem vind ik het best leuk; die authentieke hoffelijkheid.

Sterke vrouw zijn valt ook niet mee hoor.

Natuurkunde

Maar hoffelijkheid en seksueel getinte opdringerigheid staan in mijn ogen toch ver van elkaar. By all means, behandel me als een dame, dan benader ik jou als een heer. Als we daar een beetje een ouderwets rollenspel mee in de lucht houden, so be it. Ik ga er goed op. En daar kom ik graag voor uit.

Maar laat me dansen zonder zenuwen. En laat me lopen zonder angst. Ik ben best een sterke vrouw, maar mijn fysiek legt het toch af tegen die van de man. Dat is geen psychologie, dat is natuurkunde. Dus jaag liever niet op me, maar wees galant. Dan durf ik je gewoon aan te kijken in je mannenogen. Hebben we het allebei leuker. Beloofd.

---

ENGLISH VERSION

When the evening had long since surrendered to night, I found myself shivering on a square in Amersfoort alongside friends somewhat hazy from alcohol. We had just stepped out of the pub, and the music was still pulsing cheerfully through the front door. Outside, it was calm and cool. A few patrons, who had been pulling out all their best dance moves just moments ago, stood shivering, blowing plumes of smoke into the crisp night air. Someone asked for help finding their Uber. And I was feeling a pressing sense of regret regarding my choice of tights in this sub-zero atmosphere.

The dance floor had been warm. Hot, almost. Filled with twirling, swirling bodies that mostly maintained a polite distance. The gazes, however, remained far from civilized. As if they had been asked to provide a grade, the women’s bodies in particular were being studied from head to toe by male eyes that were just a little too hungry. From the edges of the dance floor to the very heart of the action.

Decency

​Being happily married, I had better things to do than pay attention to this—to me—outdated game of predator and prey. With every approaching man, I closed my eyes to avoid their questioning stare. The man who decided he could touch me in a less-than-appropriate place was given the chance to “blow a kiss” to my hand with his cheek.

On a dance floor where about seventy percent was composed of the opposite sex, it was a challenge for the remaining thirty percent of women not to feel slightly threatened. Being in the minority as the target of the hunt, those slightly too uncomfortable male eyes—cutting right through your decency—were just enough to trigger a moment of mild panic. ‘What is he planning, and can I take him? Who is protecting me?’

Lukewarm beer

​In reality, it was mostly harmless. Aside from that one hand on my bottom, it was limited to staring and lewd movements from a distance. Furthermore, all the ladies could count on their fair share of attention. While some women loved it, others found it deeply unpleasant. The strategy wasn’t necessarily adjusted to suit the individual.

​When my friend left me alone for less than a minute to speak to the DJ, while our mutual (male) friend was getting drinks, two men were in my personal space in no time. One tapped nervously on my shoulder. The other offered me his lukewarm beer.

“No, thank you.”

Scary

​I’ve never been a massive feminist, but over the past six months, things have started to strike me in a negative way. I used to never be worried on a dance floor, but last weekend was genuinely, slightly uncomfortable. Not too long ago, while out for an evening walk, I was approached and followed by a man who wondered if I wanted to “rest for a bit” next to him on a bench.

That is scary. But fortunately, it’s rare.

Gallantry

​Plus, let’s be honest, I also feel a little bit for men. They can’t really do anything right, can they? If you don’t hold the door open, you’re a boor; if you do, you’re old-fashioned. And it’s just difficult to judge which woman will react well to what. Everything feels a bit dangerous.

​I can tell you that men who hold the door for me, pull out a chair, or hold my coat so I can slide into it easily, can invariably expect a slightly sarcastic remark. Always followed by a word of thanks and admiration. Because, secretly, I quite like it: that authentic gallantry.

Being a strong woman isn’t easy, either.

Physics

​But in my eyes, gallantry and sexually charged pushiness are miles apart. By all means, treat me like a lady, and I’ll approach you like a gentleman. If we maintain a bit of an old-fashioned role-play in the process, so be it. I thrive on it. And I’m happy to admit it.

​But let me dance without nerves. And let me walk without fear. I’m quite a strong woman, but my physique still loses out to that of a man. That isn’t psychology; that’s physics. So, please don’t hunt me; be gallant instead. Then I’ll dare to look you straight in your “man-eyes.” We’ll both have a better time. I promise.