Ik scroll door mijn Twitterfeed en de Facebookupdates van vrienden, vrienden van vrienden en volstrekt onbekenden. Ik hobbel wat over de digitale paden van het internet, terwijl ik de meningen van anderen op willekeurige berichten tot me neem. ‘Wat ik altijd doe in zo’n situatie…’, begint iemand zijn commentaar. Er wordt afwijzend en goedkeurend op gereageerd. Bij anderen wordt zo’n situatie bijvoorbeeld heel anders – met de ondertoon van veel beter – aangepakt. Trots is een gangbare emotie op het internet.

Enthousiast
Een vriend schrijft dat hij vandaag heel goed heeft hardgelopen. Hij heeft schijnbaar heel ver gelopen in heel weinig tijd. Tenminste dat denk ik, want ik heb geen idee hoe ver je gemiddeld kunt komen binnen een bepaalde tijd. Hij zet erbij dat zijn stemming ‘enthousiast’ is en plaatst er een foto van zijn schoenen boven. Op Twitter schrijft één van de bedrijven die ik volg dat ze zo’n fijn webcare team hebben; #nononsense en #tothepoint zijn ze. Op LinkedIn roept een ex-collega dat zij vanavond op televisie komt.

Brij
Ik zit me te vervelen op social media en word vermaakt met successtory’s van vrienden, verre kennissen, concurrerende bedrijven en volslagen vreemden. Of nou ja, vermaakt. Ik vraag me steeds vaker af waarom ik deze brij van zelfverheerlijking nog langer toesta in mijn leven. Blijkbaar verveel ik me werkelijk stierlijk, als dit mijn entertainment is. Iedereen met zijn perfecte leven, marketingstrategie en belevenissen.

Ha fijn, een lichtpuntje, de club van relaxte moeders post een update. Ik lach, want het is grappig en herkenbaar. Het gaat over de eeuwige strijd rondom het op tafel zetten van een fatsoenlijke avondmaaltijd; met als incidenteel gevolg friet. De commentaren stromen al gauw binnen. Helaas wordt de club van relaxte moeders bevolkt door niet zo relaxte moeders. ‘Mijn kind eet alleen maar groente en fruit en taalt niet naar snoep, grappig hè? Ze houdt ook helemaal niet van frieten of pizza.’. ‘Ik weet nog wel een makkelijk en gezond gerecht dat je zo op tafel hebt in plaats van patat’. ‘Wij eten alleen maar patat van biologische aardappelen. #jammie’ Mijn mondhoeken zakken teleurgesteld naar beneden.

Chocola
Omdat ik me echt heel erg verveel verander ik mijn profielfoto naar een foto van vier jaar terug. ‘Mooi!’, reageert iemand. Ik voel me gevleid. Ik ben net zo erg denk ik verafschuwd bij mezelf. Moedeloos leg ik mijn telefoon opzij. Misschien moest ik maar eens een heel groot stuk chocola gaan eten. De voorraadkast heeft niks in de aanbieding. Ik pak mijn telefoon weer op: www.ikwilchocola.nl. Bestaat niet. Stom. Www.chocola.nl brengt me naar de website van Mars. In koeienletters staat hier iets over global awards. Sjonge jonge, zelfs chocola.nl doet mee aan de kijk-mij-eens-cultuur. Terwijl wat mij betreft chocola dat echt niet nodig heeft. Ik bedoel, kom op jongens, chocola!

#nononsense
Werkt dit dan ook? Als ik als consument lees dat Mars iets met global awards heeft, ga ik dan sneller voor de bijl als ik zo’n ding bij de pomp zie liggen? ‘Oh ja, die hadden iets met global awards, doe mij die maar.’ En zo’n #nononsense webcare team, trekt mij dat over de streep als ik ervoor kies mijn zaken met een bedrijf te doen? Zeker als ze zelfbenoemd #nononsense zijn, valt dat toch sterk te betwijfelen.

Het is natuurlijk ook alleen maar mijn bescheiden mening. Ik heb eerlijk gezegd geen enkele intentie deze aan iemand op te leggen. Je mag hem naast je neerleggen en zeggen: ‘wat een zeikwijf’, of iets roepen over hormonen. Misschien ben ik simpelweg andere mensen moe. Er zijn zoveel andere mensen, met zoveel verhalen, die ik zo oninteressant vind. Maar die ik toch lees. Want ik zie het nu eenmaal staan. En dat is gewoon mijn eigen schuld. Niet de schuld van de mensen met de verhalen. Die willen alleen maar even roepen: ‘kijk mij eens wereld, met mijn mooie verhaal en mijn mooie foto!’ Op Facebook roept de schrijver dan zelfs letterlijk op om ‘geliked’ te worden. Het is eigenlijk gewoon aandoenlijk. Oh en ik ben zelf net zo erg hadden we net vastgesteld.

Oud
Waarschijnlijk word ik gewoon oud ofzo. Weet ik veel. Om mij heen zie ik wel meer mensen die moe zijn van dit soort waanzin. Ook allemaal oud dan. Vooralsnog doet iedereen er nog wel schoorvoetend aan mee. Ik ben nieuwsgierig waar het heen gaat. Ik zie het al helemaal voor me. Alle bedrijven hun marketingstrategie om social media heen gebouwd en dan kotst iedereen het ineens uit. Ik verheug me erop. Moet ik ineens zelf gaan beslissen of ik liever een Mars of een Verkadereep wil eten, zonder reuze interessante achtergrondinformatie over global awards. Ik denk dat het wel lukt overigens.

Verdorie, ik heb echt zin in chocola.