Ik sta in de keuken wat te heupwiegen en zacht maar vals te zingen. Pinda’s, pure chocolade, bloem, pindakaas en heel veel suiker om mij heen. Begeleid door foute muziek waar je van gaat dansen en zingen en bijgestaan door een glas rode wijn. Morgen ben ik jarig. Vandaag maak ik koekjes.

Ritueel
Ik houd niet zo van verjaren. In elk geval niet van de toestand eromheen. Ik vind het ieder jaar wel leuk dat ik het toch maar weer heb gehaald. Gezien mijn minder dan gemiddelde motoriek en soms ondoordacht gehaast handelen, ligt een ongeval eigenlijk permanent op de loer. Maar toch, tweeëndertig jaar alweer! Valt niet tegen.

Vergis je niet, ik houd wel van een feestje. En ook wel van een feestje om het leven te vieren. Maar daar heb ik doorgaans geen kringgesprek met koffie en slagroomgebak bij in gedachten. Aangezien mijn huidige gezinssituatie – en die van veel van mijn vrienden en familieleden – een dergelijke koffiemiddag ter ere van een verjaardag bijna als vanzelfsprekend voorschrijft, zie ik er liever van af. Het leven vier ik dan wel op andere manieren.

Kinderverjaardag
Vandaag was ik overigens te gast op een kinderfeestje. De jarige werd twee en gaf ongeveer net zoveel om haar verjaardag als ik om de mijne. Zoals het hoort als je twee wordt. ‘Oh leuk, lcadeautje. Mag ik nu weer gewoon op de iPad?’ (maar dan met minder woorden).

Vanaf je derde levensjaar worden verjaardagen ineens wél belangrijk. Je verheugt je op cadeautjes, taart, kaarsjes uitblazen en lang zal ze leven. Alle opa’s en oma’s komen en jij mag zeggen wat de pot ’s avonds schaft. Zo’n verjaardag is echt zo gek nog niet in je jeugd. Ieder jaar wordt de spanning groter, want ieder jaar heb je meer ideeën over cadeaus en wat er rond zes uur geserveerd moet worden. Bovendien is het ook nog eens zo dat je met ieder verworven jaar een kwartier langer mag opblijven. Score!

Waarde
Na je achttiende verjaardag begint het begrip verjaardag langzaam op waarde in te boeten. Daar moeten we niet te moeilijk over doen, denk ik. Het moment dat mensen hun leeftijd gaan verzwijgen in sociale situaties, vind ik sowieso een goed moment om überhaupt te stoppen met die hele gebaktoestand en het feliciteren. ‘Wow, jij wordt echt oud. Gefeliciteerd zeg en nog vele jaren, hè? Hopelijk…’

Ik verzwijg mijn leeftijd nog niet, maar als ik zou zeggen dat ik sta te juichen om tweeëndertig te worden, zou ik mezelf het komende jaar niet recht aan durven kijken. Dat hele gedoe met een spiegel vind ik eigenlijk al een tijdje niet zo leuk meer, dankzij de langzaam terrein winnende kraaienpootjes rondom mijn oogleden. Maar dat terzijde.

Kilo
Misschien is mijn persoonlijk oud en nieuw dus een goed moment voor nostalgie en melancholie. Een moment om terug te denken aan de kaarsjes die ik ooit met een twinkeling in mijn ogen en kriebels in mijn buik uitblies. Maar ik ben afgeleid door Jason Derulo die zingt over onzedelijkheden, terwijl ik tot twee keer toe mijn vingers brand aan hete bakplaten.

Ondertussen voedt de geur van koekjes langzaam mijn verlangen op de vooravond van mijn verjaardag. Voorproeven lijkt onvermijdelijk als ik één voor één de warme koekjes op een bord leg om af te koelen. Mijn drieëndertigste levensjaar begin ik vermoedelijk een kilo zwaarder dan ik mijn tweeëndertigste afsloot. Nou ja, hopelijk vult dat extra gewicht die kraaienpootjes een beetje op.