Daar lig ik dan. In de bruidssuite van een luxe hotel in Limburg. Alleen. In een kingsize bed, met uitzicht op een bubbelbad en een grote glazen douchecabine. Er glimmen gedimde lampen in mijn ooghoeken, want de zon is al uren onder. Twee gigantische spiegels decoreren het geheel op stijlvolle doch ondeugende wijze.

Ik vraag me af welke schouwspelen zich hier voltrokken. In dat bad, dit bed, die douchecabine. Al die huwelijksnachten die hier minuut na minuut de geschiedenis in gleden. Weerkaatst in die spiegels en live afgespeeld voor de ogen van de pasgetrouwden. Iedere aanraking, iedere glimlach en elke slok champagne in drievoud uitgesponnen en daarmee gegraveerd in het geheugen. De kracht van herhaling.

Ik hoor het geritsel van bruidsjurken die knoopje voor knoopje van de bruid zijn gepulkt en uitgehangen aan het haakje dat zo handig hoog op de muur zit. Ik zie een stropdas over de loveseat gedrapeerd. Ik ruik de zoete geur van aardbeien die klaarstonden op dat antieke tafeltje naast het bad, gemengd met een zweem van zweet, aangekoekte haarlak en knoflookmayonaise.

Ik denk aan de uitgeputte bruidsparen die bij aanblik van het bed alleen nog konden denken aan de aanstaande nachtrust. De kleding in razend tempo opgelucht afgepeld, twee minuten gedoucht en hup, onder de wol. Dat bad komt morgen wel.

Een nacht. Zo vluchtig dat je er nooit uit kunt halen wat je dacht dat erin zat. De illusie die sterft zonder dat je het erg vindt. Dat wat je eruit kon halen was ook wonderschoon. Wat het ook was. De kamer is slechts omlijsting.

En hier zit ik nu. Met mijn zakelijke overnachting in een veel te dure kamer – gewoon, omdat hij over was, cadeautje – te wachten op een schim van het verleden. Maar ook dat is een illusie. Er is hier vanavond geen huwelijksnacht gepland. Ik ben hier alleen. Met mijn laptop, mijn verbeelding en mijn melancholy blues. Om alles uit deze nacht te halen wat er in zit: slaap. Het ware luxegoed.

“So come and get me. Let me. Get in that sinking feeling that says my heart is on an all time low – I am causing a mild sensation with this new occupation. I am permanently glued to this extraordinary mood. So now move over and let me take over with my melancholy blues.”